Bodding

De buurvrouw verdiende een koekje van eigen deeg. Het zal haar leren, elke maandag met kerkelijk brood op de proppen komen, potvolkoffie nog aan toe. Ik bedacht een plannetje.

Ik tikte met de borstelsteel tegen haar raamkozijn en schreeuwde voor de hele buurt «visinha-a-a-a-a!».

Tok tok tok.
Toenk toenk toenk.
BAM BAM BAM.
«Visi-i-i-i-i-i-inha-a-a-a!»

Een hoofdje verscheen aan het venster, de haren in afwachting van een permanent.
«Buurvrouwtje, we hadden deze week zoveel brood dat we het niet op kregen, dus ik heb er ne bodding van gemaakt. Alstublieft, volgens Belgisch recept, voor u, want zelf krijgen we die nooit op.»

Een plastiekzakje van de H&M met broodpudding van gerecupereerd kerkbrood schoof over de borstelsteel naar de overkant in de gelukzalig glimlachende handen van het gerimpelde meetje. Plannetje geslaagd! «Mag ik het zakje houden?» vroeg ze.

De hersenkwab van Lissabon

Als ge nog eens doelgericht de kuitspieren wilt komen trainen:

De voorbije dagen heb ik aan een studie gewerkt die – onder andere - het relief van Lissabon in kaart brengt. Zwart is zeespiegelniveau, wit is meer dan 200m daarboven. Alles tope geeft dat dit als resultaat (klik voor een groter formaat).

Blubberige stranddieren op Praia do Sul – deel 2

+ er lag een Koppel van Middelbare Leeftijd op een 30-tal meter van ons op het strand. Een handdoek en een parasol, meer was er niet nodig. Ze hielden van elkaar en maakten van tijd tot tijd een amoureuze strandwandeling in de warme namiddagzon. Kindjes maakten zandkastelen, vissers staarden verveeld naar de onbeweeglijke vislijnen, een hond zocht een stok en een groepje surfers dobberde rond op hun plank.

+ De Liefde maakte plaats voor Passie. De Man boog zich over de Vrouw en ze kustes en zoenden en zogen zich vast aan elkanders lippen. Ze wreven het zand uit elkanders haren en duwden de buiken tegeneen. De kindjes maakten nog meer zandkastelen, vissers staarden nog steeds verveeld naar de onbeweeglijke vislijnen, een hond liep rond met de gevonden stok en een groepje surfers bleef maar ronddobberen op hun plank. Wij voelden ons net iets te dichtbij om echt comfortabel nonchalant een boekje te lezen.

+ De Passie verwerd Lust en Lust werd Stevig Stampen. Behaarde bleke beenhouwersbillen werden uit een slobberige witte onderbroek bevrijd, een zomerse bikini ging gewillig aan de kant, beentjes hupten op het pulserende ritme van de beenhouwersbillen. De namiddagzon scheen netjes onder de parasol door en gaf een filmische belichting aan onze zijde, een silhouettentheater aan de andere. De kindjes maakten nog steeds zandkastelen, vissers staarden wat minder nauwlettend naar hun vislijnen, de hond zocht een nieuwe stok en de surfers waren voldoende veraf. Wij wreven het zand uit onze ogen, zagen dat we de beentjes wel degelijk hupten en hoopten op een woeste, alle zicht benemende zandstorm.

+ Op de klif boven het strand stond de Visser met de Derbi motociclette rustig toe te kijken. Muts op de kop, stoppelbaard in de luwe wind, zelfgerolde kromme sigaret geplakt aan de lip. De Visser filmde met zijn gsm de ondergaande zon, of toch wat daarbij in de buurt kwam. Het op adem komen van de geliefden gaf net voldoende tijd om een nieuwe sigaret tussen de eeltige vingers te rollen. Wanneer de beentjes het hupsen voor bekeken hielden klapte ook de Visser zijn materiaal dicht. Verhaaltjes voor thuis en een schone zonsondergang. De Salina pruttelde weg over het stoffige baantje en oversteeg het getsjirp van de krekels.

Blubberige stranddieren op Praia do Sul – deel 1

Er lag een aangespoeld dolfijntje op het strand. Een klein, friemelig diertje, in weinig opzichten gelijkend op de lenige kastaars van het Boudewijnpark, het snuitje wat boller. Het buikje gezwollen door de hitte, de oogjes uitgepikt door de meeuwen, iets blubberiger dan wat je van een dolfijn verwacht. Relatief drastische maatregelen zoals het dynamiteren van de stinkende walvis in 1970 op het strand van Oregon (bekijk de hilarische blubberreportage hieronder) waren jammer genoeg niet nodig.

Voedselbank

We krijgen brood van de armenbedeling, en maken zo officieus deel uit van de 2,5% van de bevolking die bij de Portugese Voedselbank eten haalt.

Elke maandag deelt de Kerk grote geblutste witte broden uit aan wie het nodig heeft. Ze smaken maar klef, heel vezelrijk zijn ze ook niet, en om echt je honger te stillen moet je er twee achterover slaan. Máár, het is voor niets. En dat is wat telt. Een gegeven brood/paard kijk je niet in de bek. Zelfs als het geweid is.

Alvorens jullie zouden denken dat het niet zo goed met ons is gesteld: dat valt best wel mee. We krijgen het brood niet helemaal réchtstreeks van de armenbedeling. We krijgen het van ons oud buurvrouwtje (met de grote gevaarlijke honden en het huis waar niet helemaal duidelijk is wie er woont en hoe ze er wonen), die heel content is dat ze iets kan geven. En we nemen aan, want brood kunnen zelfs de armsten geven, dus weigeren doe je niet.

En dus waggelt op maandagochtend ons buurvrouwtje de 6 verdiepingen naar beneden, gaat ze 6 broden bij de kerk halen, slaat ze vervolgens met een borstelsteel tegen ons venster (en gilt ze voor de hele straat ‘o vizinho-o-o-o’), waarna ze met een grote tandenloze glimlach het brood in een beduimelde plastiekzak door het venster steekt. Want ze heeft er zo veel, en ze krijgt het nooit op, en de kleinzoon moet van het brood niet weten, maar het is lekker brood, en vers, en van de Kerk, maar ja, ze geven er 6, dus je kan dat toch niet laten liggen! Hier buurman, pakt die broden maar, en laat het u smaken!

Dus zijn wij content met het brood, en nog contenter met onze gekke buurvrouw, en houden we het stil voor haar man die het niet mag weten, en gebruiken we het brood voor pudding, of tostas mixtas, of voor een fricandontje. Alles wat maar even op hoge temperatuur gebakken kan worden.

Bots

Een beetje op den bots muizen we er dit weekend vanonderen. Het wordt óf de Costa Alentejana, óf de Aldeias do Xisto. En we kunnen niet kiezen.


Lagoa de Santo André - Costa Alentejana
(c) filodiniz



Villas do Xisto
(c) lobitopereira

Tahiti voor elke gemoedstoestand.

Het werd toch maar geen vanillepuddingdouche deze ochtend. Gisteren iets te lang rondgehangen op de wijkkermis van Alto Santo Amaro, de wijk onder de Ponte 25 de Abril, waar we twee jaar terug nog woonden.

We namen er deel aan drie verschillende tombola’s en wonnen wreed schone prijzen, vooral bij de altijd-prijs-tombola van de gepensioneerdenbond. H. en F. hebben direct wat nuttige en artistieke uitzet om hun huizeke wat in te richten.

We smikkelden daar sardientjes en bifanas en entremeadas, marineerden het in sangria en werden zenuwachtig hyperactief van de suiker in de farturas en de barbe-à-papas.

De tahiti deze ochtend was van het Stimulerende soort (Camping-in-Frankrijk-douche-muntgeur). Met vanillepudding alleen had ik de middag niet gehaald.

Smokkel in Opbeurend Opstaan

Tahiti Douchegel is een zoete Portugese jeugdherrinering, die jammer genoeg niet meer herbeleefd kan worden zonder buitenlandse ondersteuning. Wat de marketingmannen van Palmolive bezield heeft om Tahiti Douchegel uit de portugese winkelrekken te halen, ik begrijp het nog steeds niet. Dat maakt ons één in gedeeld onbegrip, mijn lief en ik.

We dragen er echter zorg voor dat onze wensen, onze kleine geluksmomenten en ons ochtendhumeur niet afhankelijk zijn van de Marketingman. Niet dat hij ons leven niet bemoeilijkt, want dat doet de hufter wél, maar we dansen de Hula van Tahiti rondom hem heen, vrolijk met de heupen wiegend op het getjingel van de Steel Drum.

We openden namelijk snel een smokkelroute, voorlopig nog voor eigen bevoorrading, maar met mogelijkheden tot zakelijke expantie. Met dank aan onze stevige bevoorradingspoot in België en de komst van mijn broer staat onze voorraad smokkelwaar terug op peil. En zo hoort het.

Ik moet u niet vertellen wat dat met een mens doet, want daar-bij-jullie is er een Tahiti-overvloed, maar hier is Tahiti de gekoelde Spa bruis van de Sahara. Gisteren was het douchen een Fruitig Opstaan, deze ochtend nam ik een Opbeurende douche. Morgen kies ik waarschijnlijk voor een douche van Vanillepudding.

Vooruitstrevende Antwerpenaars

Dat ik in Lissabon op de heraanleg van de Scheldekaaien werk mocht al dui-de-lijk-skes zijn. Ondertussen kan de laatste (master)planfase bijna van start gaan en worden allerlei lijvige studies en adviesnota’s doorploeterd en vertaald voor de Portugezen en Italianen die deel uitmaken van het ontwerpteam. Dat is efkens doorploeteren.

In maart mochten Antwerpenaars al eens ferm hun gedacht zeggen over de Scheldekaaien, alvorens alles daar uitgetekend en opengebroken en omgevormd wordt. Normaalgezien staat daar weinig wenkbrauwfronsends bij, maar het onderstaande voorstel vond ik wel stoer. Of neig, zo ge wilt.

T65: Oog voor andere vervoersmiddelen: waterski naar Linkeroever, Flandria, ventweg voor bewoners.

Gaston Berghmans, Leona Detiège, Panamarenko of Dries Van Nooten op waterskies naar Linkeroever? Pourquoi pas. Het is uiteindelijk maar een kwestie van wat te oefenen om die pistolekes krokant aan de overkant te krijgen.

Monstermug

foto (c) impian


Gisteren werd ik geprikt en leeggeslurpt door een monstermug.

Voor het eerst in mijn twee jaren in Lissabon ben ik gebeten door een mug. In deze stad heb ik nog nooit een mug gezien. Geen langpootmug, geen steekmuggen, aalputmuggen of motmuggen of dansmuggen. Niets. Wat dat over de biodiversiteit, ecologie en de leefbaarheid van Lissabon vertelt weet ik niet, maar ik wreef me al in de handen dat ik, de verpersoonlijking van een breughelmaal voor een bijzonder kroostrijk muggengezin, eindelijk mijn euhm,... stek gevonden had. Een stad zonder jeuk, zonder vreselijk gezoem.

Tot gisteren.
Ik werd leeggeslurpt door een monstermug en zijn gezusters, met gigantische bulten op mijn voeten en een accuut bloedtekort onder mijn knieën als gevolg. En ik dacht dat ze er niet waren.

Mis dus. Misschien was ik immuun. Misschien is het tussen mij en muggen wel zoals tussen antibiotica en vieze ziektes: het werkt een tijd heel goed, maar dan is er gewenning en slaat het dubbel zo hard toe.
Miljaarde. En nu?