Pintelieren met Hermie

Pintelieren met Hermie.

Feest In Lissabon, want Het Verdrag trad gisteren officieel in werking. Vuurwerk boven de Taag en iedereen gelukkig! Goed volk ook daar in de gebuurte, en na wat speechen krijgt een mens al eens dorst.

Ik trok met Hermy door de binnenstad. Een Belgisch Café hebben we hier niet, maar in de British Bar hebben ze wel een schone voorraad Belgische biertjes. We hingen er in de Duvels en de tremoços, in de Westmalles en de pregos. Toen Rui eenmaal de buffetpiano uit de achterkamer gesleurd had, was de pret helemaal niet meer te derven.

Hermy een droogstoppel? Een verwaaide boomhutdichter? Ik dacht het niet.We jengelden en joelden en beukten op het vergeelde pianoklavier. Zat de lage pianosol wat vals, dan nam ik die wel voor mijn rekening, en Hermy piepte de tenor-la eruit ter vervanging van de loshangende la-snaar.

We zongen van Den Doddelaer van Eddy Smets, en als het eens gek mocht zijn ook wel iets als Hé Lekker Beest. Maar het was niet enkel maar gekscheerderij. Hermy bracht een schoon ode aan Ramses, en ik zong Zomersproetjes van Rocco Granata, als eerbetoon aan het e- en immigreren, en ook aan het goede leven natuurlijk. De Lisboetas lustten het als was het spek voor hun bek

We hebben de rekening niet moeten delen, want Hermy ging vrolijk met de hoed rond en kreeg zelfs zoveel centjes dat we nog een taxi naar huis konden nemen. We sloten af met het Avondlied.

There's a lot in timing.

“эй друг” riep de schmützige Rus “dá-me um cigarro, amigo”.

Hij draaide zich naar de geparkeerde camionette, trok zijn broek naar beneden en plaste op zijn schoenen.

Er zijn gelijk toch betere manieren om een sigaretje te vragen, dacht ik.

Voor de eerste keer

Even geen tijd en goesting gehad om te schrijven, maar misschien beginnen we er terug aan.

Een eerste filmpje van onze bodyboard pogingen, een eerste poging tot filmen in het water, een eerste poging in 't algemeen, quoi. Vooral nog veel landschap en weinig gesurf, maar misschien worden we ooit wel pro's. Wie weet!

Paredes' Surfing Days from koiot-e productions on Vimeo.

Jaloo maat. Spectakel!

(voor de zus: hier gebeurt nogal ne keer wat !)



Vlak voor ons deur in hartje Lissabon: een overval op de juwelier in de straat. Met geweerschoten en een politieachtervolging en al. Twee gewapende mannen op een zwarte racebananne. Kogelhuzel op straat en de helmen en de moto tegen de grond gekletst, bordjes met nummerkes op straat en mannen van de forensische dienst in witte pakken. Allemaal echt gebeurd, rond 18h (hoe vers kan het nieuws zijn vraag ik u?).

Nog een chance dat ik niet vroeger van het werk kon zoals ik eigenlijk gepland had, of ik zat er middenst in. Iemand een jobke op overschot bij Het Laatste Nieuws? Ik voel dat ik er de neus voor heb.

Maar het is tegelijk ook schoon weer vandaag, en het avondlicht op ons dak is bijzonder aangenaam, en straks trekken we een fleske groene wijn Casal Garcia open. Dat mag ook gezien worden.

La Belgique: magnifique!

Feest vandenavond, in de tuin van de ambassadeur, dankzij een uitnodiging op handgeschept papier in krulletters met koninklijke stempel (nu ja...) en vergezeld van de sierlijke mededeling A.A.U.B., wat we plichtsbewust ook gedaan hebben.

Het belooft een bont allegaartje te worden van zakenmensen met dure woorden, gepermanent-eerde dames met bourgoismaniertjes en kostelijke parfums, veel patatie en patata en af en toe een jonkmens die met opgetrokken wenkbrauwen rond-tsjolt in de vreemde wereld die daar ineens bijeengekomen is.

Maar ach, er is Westmalle van het vat. Er zijn hapjes. Er is een chocoladefontein. Er is het sluitingsuur van het feestje dat sowieso niet gerespecteerd wordt. Er is de mop van de ruilhandel in visitekaaartjes (dat aspect moet nog vlug even in orde gebracht worden). En met 4 benen in plaats van 2 moet dat allemaal vlotjes vooruit kunnen gaan.

Klein malheurke.

Sport is nergens goed voor. Ik zat gevangen in een quebra-côco – de beruchte kokosnotenbrekergolf die breekt op het strand in plaats van op zee – en werd met net iets teveel force neergeworpen op het strand. Voet verstuikt of ligamenten wat uitgerokken, het zal zoiets zijn. Het deed alleszins geen deugd.

Daarmee huppel-sukkel ik nu op krukken door het broeierige Lissabon, en groeit mijn respect voor de slecht te been zijnde oudere medemens. 6 verdiepen omhoog, heuvelke op en heuvelke af. Nog een chance dat het niet in een rolstoel moet.

Bodding

De buurvrouw verdiende een koekje van eigen deeg. Het zal haar leren, elke maandag met kerkelijk brood op de proppen komen, potvolkoffie nog aan toe. Ik bedacht een plannetje.

Ik tikte met de borstelsteel tegen haar raamkozijn en schreeuwde voor de hele buurt «visinha-a-a-a-a!».

Tok tok tok.
Toenk toenk toenk.
BAM BAM BAM.
«Visi-i-i-i-i-i-inha-a-a-a!»

Een hoofdje verscheen aan het venster, de haren in afwachting van een permanent.
«Buurvrouwtje, we hadden deze week zoveel brood dat we het niet op kregen, dus ik heb er ne bodding van gemaakt. Alstublieft, volgens Belgisch recept, voor u, want zelf krijgen we die nooit op.»

Een plastiekzakje van de H&M met broodpudding van gerecupereerd kerkbrood schoof over de borstelsteel naar de overkant in de gelukzalig glimlachende handen van het gerimpelde meetje. Plannetje geslaagd! «Mag ik het zakje houden?» vroeg ze.

De hersenkwab van Lissabon

Als ge nog eens doelgericht de kuitspieren wilt komen trainen:

De voorbije dagen heb ik aan een studie gewerkt die – onder andere - het relief van Lissabon in kaart brengt. Zwart is zeespiegelniveau, wit is meer dan 200m daarboven. Alles tope geeft dat dit als resultaat (klik voor een groter formaat).

Blubberige stranddieren op Praia do Sul – deel 2

+ er lag een Koppel van Middelbare Leeftijd op een 30-tal meter van ons op het strand. Een handdoek en een parasol, meer was er niet nodig. Ze hielden van elkaar en maakten van tijd tot tijd een amoureuze strandwandeling in de warme namiddagzon. Kindjes maakten zandkastelen, vissers staarden verveeld naar de onbeweeglijke vislijnen, een hond zocht een stok en een groepje surfers dobberde rond op hun plank.

+ De Liefde maakte plaats voor Passie. De Man boog zich over de Vrouw en ze kustes en zoenden en zogen zich vast aan elkanders lippen. Ze wreven het zand uit elkanders haren en duwden de buiken tegeneen. De kindjes maakten nog meer zandkastelen, vissers staarden nog steeds verveeld naar de onbeweeglijke vislijnen, een hond liep rond met de gevonden stok en een groepje surfers bleef maar ronddobberen op hun plank. Wij voelden ons net iets te dichtbij om echt comfortabel nonchalant een boekje te lezen.

+ De Passie verwerd Lust en Lust werd Stevig Stampen. Behaarde bleke beenhouwersbillen werden uit een slobberige witte onderbroek bevrijd, een zomerse bikini ging gewillig aan de kant, beentjes hupten op het pulserende ritme van de beenhouwersbillen. De namiddagzon scheen netjes onder de parasol door en gaf een filmische belichting aan onze zijde, een silhouettentheater aan de andere. De kindjes maakten nog steeds zandkastelen, vissers staarden wat minder nauwlettend naar hun vislijnen, de hond zocht een nieuwe stok en de surfers waren voldoende veraf. Wij wreven het zand uit onze ogen, zagen dat we de beentjes wel degelijk hupten en hoopten op een woeste, alle zicht benemende zandstorm.

+ Op de klif boven het strand stond de Visser met de Derbi motociclette rustig toe te kijken. Muts op de kop, stoppelbaard in de luwe wind, zelfgerolde kromme sigaret geplakt aan de lip. De Visser filmde met zijn gsm de ondergaande zon, of toch wat daarbij in de buurt kwam. Het op adem komen van de geliefden gaf net voldoende tijd om een nieuwe sigaret tussen de eeltige vingers te rollen. Wanneer de beentjes het hupsen voor bekeken hielden klapte ook de Visser zijn materiaal dicht. Verhaaltjes voor thuis en een schone zonsondergang. De Salina pruttelde weg over het stoffige baantje en oversteeg het getsjirp van de krekels.

Blubberige stranddieren op Praia do Sul – deel 1

Er lag een aangespoeld dolfijntje op het strand. Een klein, friemelig diertje, in weinig opzichten gelijkend op de lenige kastaars van het Boudewijnpark, het snuitje wat boller. Het buikje gezwollen door de hitte, de oogjes uitgepikt door de meeuwen, iets blubberiger dan wat je van een dolfijn verwacht. Relatief drastische maatregelen zoals het dynamiteren van de stinkende walvis in 1970 op het strand van Oregon (bekijk de hilarische blubberreportage hieronder) waren jammer genoeg niet nodig.