De Stiekeme Dakfee

Update voor het ongeruste hart van de moeders onder ons: Het geschreven woord is nog geen exacte weerafspiegeling van de werkelijkheid. Soms komt die werkelijkheid zelfs niet eens in de gebuurte. Los daarvan: dat heksken aan de rand van het dak is stevig, al heb ik dat niet aan den lijve moeten ondervinden. Zover is het niet gekomen.

Dit gezegd zijnde:

De dag dat we naar Madeira vertrokken, spande ik nog vlug onze rode mobiele wasdraad over het dak om last-minute en in ijltempo wat kleren te drogen, want waar de zon zit, daar hangen wij onzen draad. Was het een verloren gewaande maar welgeplaatste bananenschil of eerder een slecht geplaatste stap, ik slaagde er alleszins in om ondersteboven en iets lager mijn tocht te eindigen dan waar ik hem begonnen was. En het dak was een beetje verdestereweerd.

Gisterenochtend kruip ik met een gietertje door het dakvenster voor een ochtendlijke sessie bloemenwatergeven, en ons dak is plots als nieuw. Nieuwe pannen, nieuwe nokpannen, nieuw geteerd. Ik zeg u, datoedoardig, zo’n dakfee op uw dak.