Monstermug

foto (c) impian


Gisteren werd ik geprikt en leeggeslurpt door een monstermug.

Voor het eerst in mijn twee jaren in Lissabon ben ik gebeten door een mug. In deze stad heb ik nog nooit een mug gezien. Geen langpootmug, geen steekmuggen, aalputmuggen of motmuggen of dansmuggen. Niets. Wat dat over de biodiversiteit, ecologie en de leefbaarheid van Lissabon vertelt weet ik niet, maar ik wreef me al in de handen dat ik, de verpersoonlijking van een breughelmaal voor een bijzonder kroostrijk muggengezin, eindelijk mijn euhm,... stek gevonden had. Een stad zonder jeuk, zonder vreselijk gezoem.

Tot gisteren.
Ik werd leeggeslurpt door een monstermug en zijn gezusters, met gigantische bulten op mijn voeten en een accuut bloedtekort onder mijn knieën als gevolg. En ik dacht dat ze er niet waren.

Mis dus. Misschien was ik immuun. Misschien is het tussen mij en muggen wel zoals tussen antibiotica en vieze ziektes: het werkt een tijd heel goed, maar dan is er gewenning en slaat het dubbel zo hard toe.
Miljaarde. En nu?