Ici Kobie

Pintelieren met Hermie

2009-12-02T18:24:00.002Z

Pintelieren met Hermie.

Feest In Lissabon, want Het Verdrag trad gisteren officieel in werking. Vuurwerk boven de Taag en iedereen gelukkig! Goed volk ook daar in de gebuurte, en na wat speechen krijgt een mens al eens dorst.

Ik trok met Hermy door de binnenstad. Een Belgisch Café hebben we hier niet, maar in de British Bar hebben ze wel een schone voorraad Belgische biertjes. We hingen er in de Duvels en de tremoços, in de Westmalles en de pregos. Toen Rui eenmaal de buffetpiano uit de achterkamer gesleurd had, was de pret helemaal niet meer te derven.

Hermy een droogstoppel? Een verwaaide boomhutdichter? Ik dacht het niet.We jengelden en joelden en beukten op het vergeelde pianoklavier. Zat de lage pianosol wat vals, dan nam ik die wel voor mijn rekening, en Hermy piepte de tenor-la eruit ter vervanging van de loshangende la-snaar.

We zongen van Den Doddelaer van Eddy Smets, en als het eens gek mocht zijn ook wel iets als Hé Lekker Beest. Maar het was niet enkel maar gekscheerderij. Hermy bracht een schoon ode aan Ramses, en ik zong Zomersproetjes van Rocco Granata, als eerbetoon aan het e- en immigreren, en ook aan het goede leven natuurlijk. De Lisboetas lustten het als was het spek voor hun bek

We hebben de rekening niet moeten delen, want Hermy ging vrolijk met de hoed rond en kreeg zelfs zoveel centjes dat we nog een taxi naar huis konden nemen. We sloten af met het Avondlied.

There's a lot in timing.

2009-11-10T15:50:00.001Z

“эй друг” riep de schmützige Rus “dá-me um cigarro, amigo”.

Hij draaide zich naar de geparkeerde camionette, trok zijn broek naar beneden en plaste op zijn schoenen.

Er zijn gelijk toch betere manieren om een sigaretje te vragen, dacht ik.

Voor de eerste keer

2009-09-21T11:50:00.002+01:00

Even geen tijd en goesting gehad om te schrijven, maar misschien beginnen we er terug aan.

Een eerste filmpje van onze bodyboard pogingen, een eerste poging tot filmen in het water, een eerste poging in 't algemeen, quoi. Vooral nog veel landschap en weinig gesurf, maar misschien worden we ooit wel pro's. Wie weet!

Paredes' Surfing Days from koiot-e productions on Vimeo.

Jaloo maat. Spectakel!

2009-07-28T20:31:00.005+01:00

(voor de zus: hier gebeurt nogal ne keer wat !)

Vlak voor ons deur in hartje Lissabon: een overval op de juwelier in de straat. Met geweerschoten en een politieachtervolging en al. Twee gewapende mannen op een zwarte racebananne. Kogelhuzel op straat en de helmen en de moto tegen de grond gekletst, bordjes met nummerkes op straat en mannen van de forensische dienst in witte pakken. Allemaal echt gebeurd, rond 18h (hoe vers kan het nieuws zijn vraag ik u?).

Nog een chance dat ik niet vroeger van het werk kon zoals ik eigenlijk gepland had, of ik zat er middenst in. Iemand een jobke op overschot bij Het Laatste Nieuws? Ik voel dat ik er de neus voor heb.

Maar het is tegelijk ook schoon weer vandaag, en het avondlicht op ons dak is bijzonder aangenaam, en straks trekken we een fleske groene wijn Casal Garcia open. Dat mag ook gezien worden.

La Belgique: magnifique!

2009-07-21T13:39:00.003+01:00

Feest vandenavond, in de tuin van de ambassadeur, dankzij een uitnodiging op handgeschept papier in krulletters met koninklijke stempel (nu ja...) en vergezeld van de sierlijke mededeling A.A.U.B., wat we plichtsbewust ook gedaan hebben.

Het belooft een bont allegaartje te worden van zakenmensen met dure woorden, gepermanent-eerde dames met bourgoismaniertjes en kostelijke parfums, veel patatie en patata en af en toe een jonkmens die met opgetrokken wenkbrauwen rond-tsjolt in de vreemde wereld die daar ineens bijeengekomen is.

Maar ach, er is Westmalle van het vat. Er zijn hapjes. Er is een chocoladefontein. Er is het sluitingsuur van het feestje dat sowieso niet gerespecteerd wordt. Er is de mop van de ruilhandel in visitekaaartjes (dat aspect moet nog vlug even in orde gebracht worden). En met 4 benen in plaats van 2 moet dat allemaal vlotjes vooruit kunnen gaan.

Klein malheurke.

2009-07-20T21:00:00.000+01:00

Sport is nergens goed voor. Ik zat gevangen in een quebra-côco – de beruchte kokosnotenbrekergolf die breekt op het strand in plaats van op zee – en werd met net iets teveel force neergeworpen op het strand. Voet verstuikt of ligamenten wat uitgerokken, het zal zoiets zijn. Het deed alleszins geen deugd.

Daarmee huppel-sukkel ik nu op krukken door het broeierige Lissabon, en groeit mijn respect voor de slecht te been zijnde oudere medemens. 6 verdiepen omhoog, heuvelke op en heuvelke af. Nog een chance dat het niet in een rolstoel moet.

Bodding

2009-07-09T15:21:00.004+01:00

De buurvrouw verdiende een koekje van eigen deeg. Het zal haar leren, elke maandag met kerkelijk brood op de proppen komen, potvolkoffie nog aan toe. Ik bedacht een plannetje.

Ik tikte met de borstelsteel tegen haar raamkozijn en schreeuwde voor de hele buurt «visinha-a-a-a-a!».

Tok tok tok.
Toenk toenk toenk.
BAM BAM BAM.
«Visi-i-i-i-i-i-inha-a-a-a!»

Een hoofdje verscheen aan het venster, de haren in afwachting van een permanent.
«Buurvrouwtje, we hadden deze week zoveel brood dat we het niet op kregen, dus ik heb er ne bodding van gemaakt. Alstublieft, volgens Belgisch recept, voor u, want zelf krijgen we die nooit op.»

Een plastiekzakje van de H&M met broodpudding van gerecupereerd kerkbrood schoof over de borstelsteel naar de overkant in de gelukzalig glimlachende handen van het gerimpelde meetje. Plannetje geslaagd! «Mag ik het zakje houden?» vroeg ze.

De hersenkwab van Lissabon

2009-07-05T19:25:00.000+01:00

Als ge nog eens doelgericht de kuitspieren wilt komen trainen:

De voorbije dagen heb ik aan een studie gewerkt die – onder andere - het relief van Lissabon in kaart brengt. Zwart is zeespiegelniveau, wit is meer dan 200m daarboven. Alles tope geeft dat dit als resultaat (klik voor een groter formaat).

Blubberige stranddieren op Praia do Sul – deel 2

2009-07-03T19:00:00.000+01:00

+ er lag een Koppel van Middelbare Leeftijd op een 30-tal meter van ons op het strand. Een handdoek en een parasol, meer was er niet nodig. Ze hielden van elkaar en maakten van tijd tot tijd een amoureuze strandwandeling in de warme namiddagzon. Kindjes maakten zandkastelen, vissers staarden verveeld naar de onbeweeglijke vislijnen, een hond zocht een stok en een groepje surfers dobberde rond op hun plank.

+ De Liefde maakte plaats voor Passie. De Man boog zich over de Vrouw en ze kustes en zoenden en zogen zich vast aan elkanders lippen. Ze wreven het zand uit elkanders haren en duwden de buiken tegeneen. De kindjes maakten nog meer zandkastelen, vissers staarden nog steeds verveeld naar de onbeweeglijke vislijnen, een hond liep rond met de gevonden stok en een groepje surfers bleef maar ronddobberen op hun plank. Wij voelden ons net iets te dichtbij om echt comfortabel nonchalant een boekje te lezen.

+ De Passie verwerd Lust en Lust werd Stevig Stampen. Behaarde bleke beenhouwersbillen werden uit een slobberige witte onderbroek bevrijd, een zomerse bikini ging gewillig aan de kant, beentjes hupten op het pulserende ritme van de beenhouwersbillen. De namiddagzon scheen netjes onder de parasol door en gaf een filmische belichting aan onze zijde, een silhouettentheater aan de andere. De kindjes maakten nog steeds zandkastelen, vissers staarden wat minder nauwlettend naar hun vislijnen, de hond zocht een nieuwe stok en de surfers waren voldoende veraf. Wij wreven het zand uit onze ogen, zagen dat we de beentjes wel degelijk hupten en hoopten op een woeste, alle zicht benemende zandstorm.

+ Op de klif boven het strand stond de Visser met de Derbi motociclette rustig toe te kijken. Muts op de kop, stoppelbaard in de luwe wind, zelfgerolde kromme sigaret geplakt aan de lip. De Visser filmde met zijn gsm de ondergaande zon, of toch wat daarbij in de buurt kwam. Het op adem komen van de geliefden gaf net voldoende tijd om een nieuwe sigaret tussen de eeltige vingers te rollen. Wanneer de beentjes het hupsen voor bekeken hielden klapte ook de Visser zijn materiaal dicht. Verhaaltjes voor thuis en een schone zonsondergang. De Salina pruttelde weg over het stoffige baantje en oversteeg het getsjirp van de krekels.

Blubberige stranddieren op Praia do Sul – deel 1

2009-07-02T18:20:00.000+01:00

Er lag een aangespoeld dolfijntje op het strand. Een klein, friemelig diertje, in weinig opzichten gelijkend op de lenige kastaars van het Boudewijnpark, het snuitje wat boller. Het buikje gezwollen door de hitte, de oogjes uitgepikt door de meeuwen, iets blubberiger dan wat je van een dolfijn verwacht. Relatief drastische maatregelen zoals het dynamiteren van de stinkende walvis in 1970 op het strand van Oregon (bekijk de hilarische blubberreportage hieronder) waren jammer genoeg niet nodig.

Voedselbank

2009-06-29T18:35:00.000+01:00

We krijgen brood van de armenbedeling, en maken zo officieus deel uit van de 2,5% van de bevolking die bij de Portugese Voedselbank eten haalt.

Elke maandag deelt de Kerk grote geblutste witte broden uit aan wie het nodig heeft. Ze smaken maar klef, heel vezelrijk zijn ze ook niet, en om echt je honger te stillen moet je er twee achterover slaan. Máár, het is voor niets. En dat is wat telt. Een gegeven brood/paard kijk je niet in de bek. Zelfs als het geweid is.

Alvorens jullie zouden denken dat het niet zo goed met ons is gesteld: dat valt best wel mee. We krijgen het brood niet helemaal réchtstreeks van de armenbedeling. We krijgen het van ons oud buurvrouwtje (met de grote gevaarlijke honden en het huis waar niet helemaal duidelijk is wie er woont en hoe ze er wonen), die heel content is dat ze iets kan geven. En we nemen aan, want brood kunnen zelfs de armsten geven, dus weigeren doe je niet.

En dus waggelt op maandagochtend ons buurvrouwtje de 6 verdiepingen naar beneden, gaat ze 6 broden bij de kerk halen, slaat ze vervolgens met een borstelsteel tegen ons venster (en gilt ze voor de hele straat ‘o vizinho-o-o-o’), waarna ze met een grote tandenloze glimlach het brood in een beduimelde plastiekzak door het venster steekt. Want ze heeft er zo veel, en ze krijgt het nooit op, en de kleinzoon moet van het brood niet weten, maar het is lekker brood, en vers, en van de Kerk, maar ja, ze geven er 6, dus je kan dat toch niet laten liggen! Hier buurman, pakt die broden maar, en laat het u smaken!

Dus zijn wij content met het brood, en nog contenter met onze gekke buurvrouw, en houden we het stil voor haar man die het niet mag weten, en gebruiken we het brood voor pudding, of tostas mixtas, of voor een fricandontje. Alles wat maar even op hoge temperatuur gebakken kan worden.

Bots

2009-06-26T17:27:00.003+01:00

Een beetje op den bots muizen we er dit weekend vanonderen. Het wordt óf de Costa Alentejana, óf de Aldeias do Xisto. En we kunnen niet kiezen.

Lagoa de Santo André - Costa Alentejana
(c) filodiniz

Villas do Xisto
(c) lobitopereira

Tahiti voor elke gemoedstoestand.

2009-06-26T16:43:00.000+01:00

Het werd toch maar geen vanillepuddingdouche deze ochtend. Gisteren iets te lang rondgehangen op de wijkkermis van Alto Santo Amaro, de wijk onder de Ponte 25 de Abril, waar we twee jaar terug nog woonden.

We namen er deel aan drie verschillende tombola’s en wonnen wreed schone prijzen, vooral bij de altijd-prijs-tombola van de gepensioneerdenbond. H. en F. hebben direct wat nuttige en artistieke uitzet om hun huizeke wat in te richten.

We smikkelden daar sardientjes en bifanas en entremeadas, marineerden het in sangria en werden zenuwachtig hyperactief van de suiker in de farturas en de barbe-à-papas.

De tahiti deze ochtend was van het Stimulerende soort (Camping-in-Frankrijk-douche-muntgeur). Met vanillepudding alleen had ik de middag niet gehaald.

Smokkel in Opbeurend Opstaan

2009-06-25T14:12:00.001+01:00

Tahiti Douchegel is een zoete Portugese jeugdherrinering, die jammer genoeg niet meer herbeleefd kan worden zonder buitenlandse ondersteuning. Wat de marketingmannen van Palmolive bezield heeft om Tahiti Douchegel uit de portugese winkelrekken te halen, ik begrijp het nog steeds niet. Dat maakt ons één in gedeeld onbegrip, mijn lief en ik.

We dragen er echter zorg voor dat onze wensen, onze kleine geluksmomenten en ons ochtendhumeur niet afhankelijk zijn van de Marketingman. Niet dat hij ons leven niet bemoeilijkt, want dat doet de hufter wél, maar we dansen de Hula van Tahiti rondom hem heen, vrolijk met de heupen wiegend op het getjingel van de Steel Drum.

We openden namelijk snel een smokkelroute, voorlopig nog voor eigen bevoorrading, maar met mogelijkheden tot zakelijke expantie. Met dank aan onze stevige bevoorradingspoot in België en de komst van mijn broer staat onze voorraad smokkelwaar terug op peil. En zo hoort het.

Ik moet u niet vertellen wat dat met een mens doet, want daar-bij-jullie is er een Tahiti-overvloed, maar hier is Tahiti de gekoelde Spa bruis van de Sahara. Gisteren was het douchen een Fruitig Opstaan, deze ochtend nam ik een Opbeurende douche. Morgen kies ik waarschijnlijk voor een douche van Vanillepudding.

Vooruitstrevende Antwerpenaars

2009-06-24T19:22:00.000+01:00

Dat ik in Lissabon op de heraanleg van de Scheldekaaien werk mocht al dui-de-lijk-skes zijn. Ondertussen kan de laatste (master)planfase bijna van start gaan en worden allerlei lijvige studies en adviesnota’s doorploeterd en vertaald voor de Portugezen en Italianen die deel uitmaken van het ontwerpteam. Dat is efkens doorploeteren.

In maart mochten Antwerpenaars al eens ferm hun gedacht zeggen over de Scheldekaaien, alvorens alles daar uitgetekend en opengebroken en omgevormd wordt. Normaalgezien staat daar weinig wenkbrauwfronsends bij, maar het onderstaande voorstel vond ik wel stoer. Of neig, zo ge wilt.

T65: Oog voor andere vervoersmiddelen: waterski naar Linkeroever, Flandria, ventweg voor bewoners.

Gaston Berghmans, Leona Detiège, Panamarenko of Dries Van Nooten op waterskies naar Linkeroever? Pourquoi pas. Het is uiteindelijk maar een kwestie van wat te oefenen om die pistolekes krokant aan de overkant te krijgen.

Monstermug

2009-06-24T13:14:00.002+01:00

foto (c) impian

Gisteren werd ik geprikt en leeggeslurpt door een monstermug.

Voor het eerst in mijn twee jaren in Lissabon ben ik gebeten door een mug. In deze stad heb ik nog nooit een mug gezien. Geen langpootmug, geen steekmuggen, aalputmuggen of motmuggen of dansmuggen. Niets. Wat dat over de biodiversiteit, ecologie en de leefbaarheid van Lissabon vertelt weet ik niet, maar ik wreef me al in de handen dat ik, de verpersoonlijking van een breughelmaal voor een bijzonder kroostrijk muggengezin, eindelijk mijn euhm,... stek gevonden had. Een stad zonder jeuk, zonder vreselijk gezoem.

Tot gisteren.
Ik werd leeggeslurpt door een monstermug en zijn gezusters, met gigantische bulten op mijn voeten en een accuut bloedtekort onder mijn knieën als gevolg. En ik dacht dat ze er niet waren.

Mis dus. Misschien was ik immuun. Misschien is het tussen mij en muggen wel zoals tussen antibiotica en vieze ziektes: het werkt een tijd heel goed, maar dan is er gewenning en slaat het dubbel zo hard toe.
Miljaarde. En nu?

Lisboa Downtown 2009

2009-05-25T12:41:00.000+01:00

Elk jaar vliegen een nest gestoorde mannen op een BMX-ke de trappen en hellingen van Alfama af. Dit weekend was het van datte. Ik dacht even langs Feira de Ladre te passeren, maar ben zover niet geraakt. Enfin, de beelden zijn boeiender dan deze tekst. De commentaar van de Portugese Briek Schotte is ook niet slecht.

De Stiekeme Dakfee

2009-05-25T12:27:00.002+01:00

Update voor het ongeruste hart van de moeders onder ons: Het geschreven woord is nog geen exacte weerafspiegeling van de werkelijkheid. Soms komt die werkelijkheid zelfs niet eens in de gebuurte. Los daarvan: dat heksken aan de rand van het dak is stevig, al heb ik dat niet aan den lijve moeten ondervinden. Zover is het niet gekomen.

Dit gezegd zijnde:

De dag dat we naar Madeira vertrokken, spande ik nog vlug onze rode mobiele wasdraad over het dak om last-minute en in ijltempo wat kleren te drogen, want waar de zon zit, daar hangen wij onzen draad. Was het een verloren gewaande maar welgeplaatste bananenschil of eerder een slecht geplaatste stap, ik slaagde er alleszins in om ondersteboven en iets lager mijn tocht te eindigen dan waar ik hem begonnen was. En het dak was een beetje verdestereweerd.

Gisterenochtend kruip ik met een gietertje door het dakvenster voor een ochtendlijke sessie bloemenwatergeven, en ons dak is plots als nieuw. Nieuwe pannen, nieuwe nokpannen, nieuw geteerd. Ik zeg u, datoedoardig, zo’n dakfee op uw dak.

Twitterdwazen

2009-05-19T18:15:00.002+01:00

Kyle T Webster slaat de nagel op de sms-duim. Applaus daarvoor, vanop alle banken!

Bloemenmeute

2009-05-12T13:31:00.002+01:00

In Funchal werden we opgeslokt door een bloemenmeute en gevaarlijk ogende kinderen in bloemenkostuum. In tropische wouden let men beter op met vleesetende planten.

Natte voeten

2009-05-12T13:15:00.003+01:00

We deden ook van strandekewandel en kijk-eens-naar-het-vogelke op praia formosa. Amai dat was nogal ne keer wat.

Tripstikken op Madeira

2009-05-12T13:08:00.003+01:00

Het was niet alleen maar koebeesten najagen, want ook dat gaat vermoeien. Hier deden we van natuurke ontdekken en lichaampje-strek-je in een regenwoud zonder dat het regende.

Koetong

2009-05-09T04:54:00.005+01:00

Het was een hels karwei, maar het heeft gesmaakt! We jaagden op koebeesten, we vingen er uiteindelijk eentje en die tong is er mits de nodige volharding uitgerukt geraakt. Viva!

Hieronder een korte fotorealistische weergave in ware documentairestijl.

Vanop een strategische locatie hadden wij een panoramisch uitzicht over de jachtvelden. Koeien werden dan ook snel gespot.

De kunst was om ongemerkt nader te sluipen. Dat gaat het best door de prooi tegen de wind in te benaderen.

Een korte maar hevige spurt is nodig om het dier te verrassen en te overmeesteren. Zoals te zien op deze foto is dat niet steeds even goed gelukt.

Eens de koe gevat, is het zaak om stevig grip op de gladde tong te krijgen en er met volle kracht aan te trekken. Desnoods met de voet tegen de koei hare neuze.

Pekelen in zout, een nachtje laten weken, koken... en de rest kent u!
Smakelijk !

Madeira

2009-04-23T15:40:00.000+01:00

Dit weekend gaan we naar een van de Portugese eilanden, met name het eiland waar Cristiano Ronaldo opgroeide. Allemaal voor het eren van het hoger doel: we zuller er op koeien jagen. Een heilige koejacht op Madeira.

Daar in het vulkanische hoogland zal ik ze vangen met mijn net en hun glibberige tong uit de bek snokken, mijn voet tegen hun neus gedrukt. Misschien zal ik een paar keer moeten proberen voor het lukt, maar ik zal een Maderense koetong bemachtigen. En dan inwrijven met zout. Een nachtje laten weken. Koken op een zacht vuurtje. Madeirasaus maken met sjalotjes en champignons en koetongbouillon en smullen. Met frietjes of met puree, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Maar dat is het plan. Ik ben een man met een plan. Maar dat wist u al.

Ver mapa maior

Super Surfada

2009-04-22T18:55:00.002+01:00

Y. en P. delen hun leven op in Super Surfadas: dagen waar alles goed zat voor een prachtige dag surfen: warm water, een beetje wind vanop het land, een wegebbende zee, mooi gekrulde golven van anderhalve meter hoog met net voldoende kracht, niet teveel stroming, een zomers zonnetje. En als de beentjes dan meewillen, dan wordt het een super surfada. Ze hebben alletwee een lijstje en herinneren zich zowat van elke keer ze gingen bodyboarden hoe de zee zat, welke golven er waren, wat de windrichting was. Bodyboard Geeks, u zegt het.

Voor zulke lijstjes ben ik zelf wat te loom en iets te weinig maniakaal, maar afgelopen zondag, 19 april 2009, zal toch in mijn logboek gegrift staan als memorabel. Costa da Caparica, redelijk goeie golfjes, prachtig zonnetje, fris water. Slechts 4 uur geslapen na een optreden van Emir Kustarica and the No Smoking Orchestra en iets teveel pintjes gelutst. Maar het werden 3 uren onverwacht goed surfen (en ook veel wasmachines oplopen, uiteraard), tot het echt niet meer ging.

Tot de vermoeidheid begon op te komen, en de kuiten begonnen te verkrampen.

Eerst links. Dat deed pijn.

Dan rechts. Deed ook pijn.

Dan in allebei tegelijk. Voor eventjes. Dat deed heel erg pijn.

Dan in de kuiten, de dijen en de hamstrings tegelijk, van zowel links als rechts.
Dát was even wennen, en makkelijk zwemt het niet. Toen was het tijd om er mee op te houden. 19 april 2009. Costa da Caparica.

Ver mapa maior

Koekjes van de oma ván...

2009-04-17T14:05:00.001+01:00

Kopergieterij in Culturgest

2009-04-17T14:01:00.003+01:00

Even een kleine ode aan de pubers van de Kopergieterij en aan Stijn Degezelle voor hun stuk «Once and for all we're gonna tell you who we are so shut up and listen» gisteren in Culturgest. Het was vuil en smerig en mooi en verwarrend en irritant en lief en luidruchtig en hilarisch en beklemmend en vooral heel erg goed.

De moeite om vandaag of morgen even vlug over en weer te komen, en anders moet ge maar zien of het in Gent ook nog te bezien is (Als «Pubers bestaan niet»).

Zalig, ojoo!

Paasweekend

2009-04-17T13:51:00.001+01:00

Ik weet niet wat jullie het afgelopen weekend allemaal uitgespookt hebben, maar ik snoeide in Mira de Aire palmbomen met een botte bijl. Dat wou ik even gezegd hebben.

Hoe dat precies in zijn werk ging laat ik geheel aan uw verbeelding over

Morfine voor de geest

2009-04-03T15:51:00.001+01:00

Ik moet een beetje een filosofische tekst over stedenbouw van het Portugees naar het Nederlands vertalen, en ik word teruggeworpen in de tijd van middelbareschoolrefters van Don Bosco en examens Vertaling Ongeziene Tekst Latijn.

Het waren de grote dualiteitsmomenten van mijn jonge jaren, want verder dan de twijfel of ik een rijstkoek dan wel een appel mee naar school zou nemen, ging mijn bezorgdheid niet. Of toch niet dat ik me nu herinner, maar het geheugen is voor ieders welzijn selectief.

Evenwel, die Vertaling Ongeziene Tekst was een vier uren durend moment van ongeziene stress en een diepe gemoedsrust tegelijk. Stress, omdat we wisten dat onze kennis van het Latijn te belachelijk voor woorden was om de ingewikkelde kronkels uit Tacitus' teksten te halen en er een samenhangend geheel van te maken, en omdat daar verdekke toch veel punten op stonden. Jongens, die punten. Diepe gemoedsrust, omdat we allen gegarandeerd met een vertaling zouden komen die in de verste verte niks met de nobele bedoelingen van de auteur te maken hadden, en dat we daar maar beter eens goed om konden lachen.

Nu voel ik me terug in die tijd. Al beheers ik het Portugees vele keren beter dan ik ooit Latijn dacht te kunnen, het vertalen van een poëtische benadering over de ontwikkeling van steden uit het lyrische Portugees naar het houterig shakende Nederlands bezorgt me diezelfde zenuwen. De zinnen en bijzinnen lijken niet op te houden en vermenigvuldigen en vermengen zich; onderwerp en lijdend voorwerp maken een rondedans en werkwoorden springen in alle mogelijke verbuigingen door elkaar, terwijl punten en comma's op welhaast willekeurige wijze neergepoot worden. De majestueuze 10 regels tellende zin van Caesar zou bleekjes wegtrekken bij het aanschouwen van de schwung en ritmiek van de Tugas. En het mooie is: het lijkt allemaal te kloppen, zangerig, zwevend, een waas van waarachtig gewauwel in de droogte van alledag.

Alleen: het is morfine voor de geest. Verdovend, bedwelmend, lyriliwibisch, en onmogelijk te vertalen naar onze nuchtere taal. Of toch niet zonder de melk van de koffie te scheiden. Dus daar begint de stress.

Maar het feit dat ons eikenhouten kaboutertaaltje door geen Portugees hier begrepen wordt, geeft me ook de diepe gemoedsrust dat ik eender wat uit mijn klavier kan schudden zonder dat een lieve haan ernaar kraaien zal. En dat, mijne vrienden, is een fijne geruststelling.

Dit alles is Portugees voor u en u wil wel even weten hoe het gewauwel zich nagenoeg letterlijk vertaalt naar het Nederlands? Alstublieft, en veel plezier ermee. Het gaat nog even door.

"Steden zijn de momenten van ontmoeting, of slechts de momenten van de wil om te ontmoeten, vertaald en gematerialiseerd door middel van muren, straten, huizen, licht, pleinen, woonkamers, kamers, markten, theaters, fonteinen, baden, thermen,... de constructie van het scenario/achtergrond/enscenering dat zich definieert als facilitator/verschaffer van de ontmoeting en van het constructieve resultaat van deze ontmoeting. Steden zijn gemaakt uit de tijd van de ontmoeting en uit de tijd die op deze ontmoeting vooruitloopt.

Steden zijn, als dusdanig, opgetrokken uit tijd, nog voor ze zijn opgetrokken uit plaats en ruimte of eruit gebeeldhouwd zijn. Landschappen van een uiterst snelle dynamiek, steden kloppen als een hart en transformeren zich constant, omdat de redenen waarom we elkaar ontmoeten veranderen, omdat wie elkaar ontmoet verandert, omdat de gevolgen van onze ontmoetingen veranderen, omdat de ontmoetingen zich steeds op een andere manier voltrekken. Steden zijn platformen van de signalisatie van relaties die haar bepalen. En er zijn telkens weer nieuwe signalen die die voortdurend veranderende relaties signaliseren."

Als uw suiker wat laag staat, ruik dan eens aan Dom Rodrigo.

2009-03-27T19:36:00.004Z

Hij is de held in Loulé, Algarve, maar ik vind hem vooral een verdacht sujet met gevaarlijk loensende oogskes.

Hij = Dom Rodrigo
Dom Rodrigo = een traditioneel dessertje

"Traditioneel" en "dessert" in een enkele zin volstaan al om mijn suikerspiegel de hoogte in te jagen, en het feit dat ik er nu over schrijf maakt de doedzen vaw mijw glavieuw zeeuwmzoed en zzdroberigg.

Maar Dom Rodrigo is de koning van de traditionele dessertjes, en nog een stapje dichter bij het bijenkoningschap. Of de mierenkoningin.

Het recept gaat ongeveer als volgt (en u hebt enkel eieren, suiker en amandelnoten nodig):

Neem 12 tot 24 eierdooiers en verwijder het vliesje van de dooier (jep, ik wist het ook niet), en kluts ze tot een smeuiige massa

Breng een halve kilogram suiker met 1dl water aan de kook op een laag vuurtje.

Giet de eierdooiers in heel fijne sliertjes in de kokende suiker en vis ze eruit met een zeefje

Gooi wat amandelen in de suiker en laat ze even meekoken. Vis ze eruit.

Maak een balletje amandelsuiker en leg de eierdooiertriepen er rond
Verpak in een kleurrijk papiertje

Klaar voor een energiekick!

Overpeinzingen na een bezoekje

2009-03-26T18:39:00.001Z

+ Groen! Moa vint toch! Uit de lucht, vanop 't stroate. En pertan is 't nog geen lente. Maar toch al mussen en mereleirs en kiekskens en al. Tjongejonge, al dat groen.

+ Aan nieuwkomers krijg ik het niet uitgelegd, maar de eerste snuif Belgenlucht is telkens weer een groot lichamelijk genot. De koele, vochtige lucht die tot diep in mijn longen trekt en de kille wind die tegen mijn voorhoofd slaat,... het is een, welja, warm thuiskomen. Al kruipen mijn reisgezellen telkens wat dieper met de neus in de sjaal en met die sjaal tussen de schouders.

+ Winterse nevel bij het ochtendgloren en rijm op de daken! Was me dat al een tijdje geleden! Ligt het aan de luchtvochtigheid, aan de temperatuur of aan de springerige puppies die voortdurend de straten afdwijlen met hun tongske, ik weet het niet, maar in Lissabon heb ik nog maar weinig mist gezien. Al bestaan er wel woorden voor, zie ik net in mijn Prisma woordenboek.

+ Twee en een half jaar geleden reed ik mijn oud, russisch motorblok vast. De eenvoud van de mechaniek maakt dat de ingesteldheid bij een Russische motorfiets hoort te zijn dat alles met een stukje ijzerdraad en een hamer hersteld kan worden. Dus gooide ik alles zelf open en begon te prutsen. Plots bevond ik me echter in Lissabon en van dat blok kwam weinig meer terecht. Tot vorige week.
Echter, ik onderschatte de venijnige kracht van vertrouwen in eigen kunnen, en overschatte de eenvoud van de mechaniek. Veel vordering is er voorlopig niet gemaakt, maar we zijn toch nog eens smerig geweest (dat was ook al even geleden).

+ Toen ik bijna twee jaar geleden de finale vlucht naar Lissabon nam, was mijn uitzet niet groter dan een rugzak met de betere kleren uit mijn kast, enkele romans en vakliteratuur en wat CD's. Al de rest stond op een externe hard schijf of liet ik ten huize Perfecta rondslingeren. Bij het over en weerreizen sleurde ik nog geregeld wat rommel over en weer, maar het bleef voornamelijk beperkt tot boeken, cd's, een gezelschapsspel en wat toeters en bellen.
Vorige week kroop ik op Perfecta's zolder om orde op zaken te stellen in persoonlijk bezit. Dat viel me zwaarder en stoffiger dan verwacht. Want er stond daar nogal enigste te staan, en dat moest terug naar beneden om dan in opgeruimde versie naar een ander verdiep gebracht te worden in een ander huis in een dorp bij de stad. Dus propte ik alles in de camionet, reed dorpwaards, spreidde het open over de koer van het huis in het dorp en schrok van mijn eigenste puberale verschijning. Voor wat het waard was, werden de gewichtige van de overlastige zaken gescheiden en verdween een groot deel in de vuilnisbak. Al zou een kleine natuurramp heel wat emotioneel geploeter en lichamelijk sleurwerk kunnen besparen. Het boek van Jan Terlouw doe ik gegarandeerd nooit meer open, maar weggooien lukte niet. En dat was nog maar het boek van Jan Terlouw.

+ Ik vond een verklaring voor mijn volhardende binnenallergie en stuitende buitenzijndrang, zelfs als het koud (nu ja) of niet te harden warm is. Het is genetisch geprogrammeerd zeg ik u, en de Portugezen hebben het gen niet. Elke mens met een beetje belgenbloed in de aderen spurt naar buiten in T-shirt en bermuda wanneer Zulma Zonnestraal eventjes de kop buitensteekt: vitamine D aanmaken en zomersproeten kweken. Dat kon ik naar hartelust observeren in het Zuidpark in Gent. En dat het er genetisch in gebakken zit, dat voel ik, want het gaat niet weg, zelfs bij veel zon, of alle dagen zon. Ik moet naar buiten.

+ Boter, heel veel boter. Echt overal was er: boter. Slurp.

+ Geen idee hoe ik iedereen vroeger van tijd tot tijd eens te zien kreeg, maar nu lukt het niet meer. Evenwel: het was fijn u te zien en goed om pinten met u te pakken.

Een beetje reclame

2009-03-12T13:18:00.003Z

De 6,6km Scheldekaaien in Antwerpen, tussen het Droogdokkeneiland en Petroleum Zuid, worden de komende jaren heraangelegd. Dat is heuglijk nieuws, want heel veel meer dan een veredelde parkeerplek met prachtig zicht op de Schelde stralen de kaaien momenteel niet uit.

De voorbije twee jaar tekende ik bij het Portugese bureau Proap mee aan het Masterplan voor de Scheldekaaien, samen met Wit Architecten uit Leuven en D-recta uit Italië. Het masterplan beschrijft een ambitieuze transformatie van de tussenruimte tussen rivier en stad.

Volgende week leggen we met de Stad Antwerpen en Waterwegen en Zeekanaal de plannen op tafel. En daarvoor bent u uitgenodigd.

Van 1 tot en met 7 maart 2009 organiseerde de stad Antwerpen 'de Kaaien op tafel', een reeks tafelgesprekken op verschillende plaatsen in de stad waarin Antwerpenaren konden meediscussieren over thema's als mobiliteit, groen, bestemming, de band met de stad en de Schelde,...

Op 19, 20 en 21 maart 2009 kunt u uitgebreid kennis maken met het voorontwerp voor de Kaaien. In de cruiseterminal (Steenplein) en in zaal Stuurboord (Hangar 26) kunt u terecht voor een tentoonstelling, een uitgebreide voorstelling en een informatieve boottocht.

Van 19 maart tot en met 21 juni 2009 kan u deelnemen aan tal van veel te gekke activiteiten op en rond de Kaaien. Meer info op http://www.kaailand.be/.

Ik zal er zijn volgend weekend (u herkent me als die gelukkige die voortdurend mag vertalen voor de Portugese delegatie) en reken op uw komst. Het wordt fijn, en geestig, en boeiend bovendien.

Ik wax en plak valse nagels, als integratie.

2009-03-03T18:52:00.000Z

Ik hang met haken en ogen aaneen, dat komt ervan als ge wilt integreren en niet waxt. Enfin, dat weet ik nu, het zal niet meer gebeuren. Maar laat ik beginnen bij het begin.

Deel 1.

Ik kocht vorig jaar een wetsuit, eendepoten en een plank. Net mijn maat, zei I, maar ze zat er wat naast. Het was meer een boot. Een heel goedkope boot. Goed voor de eerste keren, maar als snel wat lomp. “Ha!” riep de vader, “waar jullie spel van maken. In mijn tijd surften we met een luchtmatras op golven van wel 5 meters.” Helden waren het in die dagen, onverschrokken helden. Roekeloos toch ook een beetje.

Daarna gebruikte ik een vuilbankplank. Een aftands, versleten ding, veel te veel gebruikt op zee en daarbuiten. Gifgroen daarenboven. Het marcheerde beter, maar toch.

Dit weekend kocht ik een plank zoals het hoort. Mijn echte maat, proper, degelijk, ongeschonden. Op zaterdag ging ik kijken en monsteren. Als was het voor echt. Ik verstopte ze goed tussen de andere planken en kocht ze op zondagochtend. Maar wax was er niet. Ik maakte me niet te veel zorgen.

Maar alle donders! De golven slaan op je kop en je plank gaat ervandoor als je niet waxt. Als je de plank niet waxt tenminste. Glad als een paling en in de woeste branding sprong ze alle kanten op. Dat oogt niet alleen belachelijk, het was ook wat lastig. En nu hang ik met haken en ogen aaneen. Met een regelmatig weerkerende kramp in de kuiten, stijve buikspieren en pijnlijke schouderbladen.

Ik ben als een coureur en een beautyqueen. Wax behoort tot mijn uitzet. Enfin, intussen toch.

Deel 2.

Ik volgde mijn allereerste les portugese guitaar en kreeg onmiddellijk een valse nagel van schildpadschild als cadeau. Ik zeg u: integratie vergt een inspanning. De nagel schoof over mijn wijsvinger en werd met anti-allergie-plakband vastgezet.
Ik rechtte mijn rug en leerde mijn eerste fado. Maar mijn zachte kantoorvingertjes zijn nog niet voldoende verweerd voor het leven van een topgitarist en het afwassop prikte veel meer dan ik verwacht had.

Maar zelfs met pijnlijke vingers, ik ben een Teenage Mutant Ninja Turtle. Een Ninja Turtle die fado’s leert.

De groene plank was niet zomaar een beetje versleten.

Guitarra Portuguesa

2009-03-02T20:01:00.001Z

Het uitblijven van een nochtans verhoopte zangstonde voor Marciel’s verjaardag bracht me die bewuste avond in een roes van stuiterende ideeën. We zouden fado leren spelen! Wij, spanjaard en belg, respectievelijk op gitaar en op een nog niet nader bepaald iets. We zouden oefenen bij Marciel, kruiken wijn aan de lippen zetten en Marciel zou uit zijn keuken komen.

’s Anderendaags was het idee tot een fractie van zijn oorspronkelijke omvang geslonken. Zo gaat dat hier wel vaker.

Maar zie en trekt uw ogen op!

Want vanaf heden wordt hier getokkeld.
Vanaf heden worden lessen «Guitarra Portuguesa» gevolgd, in de Lusitano Clube in Alfama.

En dan zult ge nog ne keer zien. Juist gelijk Pedro Caldeira Cabral.

Met dank aan de gemalin voor het lessenpakket!

Camping Cosmos

2009-02-19T15:01:00.001Z

Een toilet dat naar tandpasta ruikt is toch altijd een beetje kamperen.
In combinatie met de zon die hier de lente uitschreeuwt, is de drang om erop te trekken groot. Heel groot.

Maar we blijven geconcentreerd. Ik heb nog een uur of 5 om een miljoenendeal uit de brand te slepen. Nervos !

Hoestsiroop kopen is toch een beetje thuiskomen.

2009-02-16T12:36:00.001Z

Mijn kennis van medicamenten is vrij beperkt. Ongeveer zo beperkt als de lengte van de beentjes van de Oeioei-vogel. De apotheek binnenstappen en met iets anders dan aspirine buiten komen, gaf me vandaag een warm, huiselijk, zelfs ingeburgerd gevoel. Alsof ik mijn verantwoordelijkheid opnam en iets belangrijks deed.

Alleen weet ik niet of ik zo goed reageer op die hoestsiroop. Mijn hoest is weg, maar ik voel me nogal bijwerkingachtig. En Ummagumma is een nieuwe ontdekking.

Het leven van een Viking

2009-02-12T15:00:00.000Z

De 5 dramatische littekens op mijn lijf – tekenen van een wild leven:

3 witte puntjes boven mijn lip, rechts van de neus. Het gevolg van een intense indianenstrijd met de broer met pijl en boog. Een rieten pijl boorde zich trefzeker boven mijn lip, brak af en liet 3 stukjes hout lief. We schrokken nogal, en de strijd werd tijdelijk gestaakt.
Een diagonale streep over de ader van de rechterpols. Ik was 10 en hield een te groot konijn bij zijn nekvel in zijn limburgse ren. Het beest ging met mij aan de haal en haalde mijn pols over een uitstekend ijzerdraadje. Veel bloed en grote paniek, want ik had mijn pols onvrijwillig overgesneden. Het was mijn eerste bijna-doodervaring, al liep ik een kwartier later al terug konijnen te zoeken, trots met mijn arm in een overmaats verband.
Een wit vlekje op mijn knokels, gevolg van een wegspringend kooltje bij uit de hand gelopen vuurkestook.
Een dwarse snee over de rechtse buikholte met 20 gaatjes van nietjes. Vorig jaar beleefde ik een postoperationele bijna-doodoperatie toen een vrolijke Portugese dokter me kwam vertellen dat die apendix er toch maar op het allerlaatste nippertje uitgehaald was. Het gevolg van een wilde kerst met teveel eierdooiers en suiker.
Een brandwonde ter grootte van een pompelmoes op de kuit. Maria gaf me een mot, ik verbrandde mijn kuit aan de uitlaat van mijn brommer en slaagde er niet in om het ding proper ontsmet te krijgen. Er was geen weg terug en te veel stof. Ik trok nog een maand door Mozambique en Malawi met een etterend been, liep een halucinerende cocktail van wondinfectie, bilharzia en malaria op en sneuvelde uiteindelijk aan het Malawimeer. Na een maand in België en een emmer ontsmettende brandwondenzalf groeide het hele zaakje proper dicht, maar mijn beenhaar is nog niet allemaal terug.

Als het niet meer gaat

2009-02-11T18:55:00.002Z

We spraken af bij Marciel en zijne maat voor oerportugese kost en de 82ste verjaardag van Marciel. De kost is van het simpelste, en het beste. Marciel is een held. Het tafeltje naast de pintjesfrigo is voorbehouden voor de vrienden. Maar vandaag mocht het. Het was druk en tijdens de week was het veel te kalm geweest. Voor de crisis moeten soms zelfs vrienden wijken.

Maar we waren goed volk. We stuikten als laatsten binnen en gingen als laatsten weg. Dat er niet veel brood was voor bij de kaas was best oké. (Toen de tafel naast ons vertrok, was er wel terug brood, maar toen waren we gelukkig al voldaan). We hadden graag bacalhau en migas, maar zowel het vlees als de bacalhau waren op. Een dekentje en klaren in bruin papier hadden wij dan weer niet, maar een doos snoepjes uit Barcelona en porto uit Porto vonden we ook waardige cadeautjes.

Marciel was verrast en content. Dat we dat nog wisten! Hoe zouden we het kunnen vergeten.
We kletsten en keken naar video’s uit 1997, Marciel, zijne maat, nog ne maat (een broekventje was het, met zijn 60 jaren), en wij, ongeboren vruchten. Haperende video’s in felle kleuren van Marciel met geblondeerde lokken en een ander brilmontuur, uit volle borst fado persend. Zijn maat deed op de video ook een eerste zangpoging, en met de angst in zijn ogen lachten we eens goed. De mannen speelden nogal, en de prut van het leven werd weggezongen en doorgespoeld. De video stotterde, en toen was het genoeg voor Marciel. Hij schakelde over op verhalen.

Waar we op gehoopt hadden kwam er om technische redenen niet. Een fadist heeft nood aan een gitarist, en deze overleed tijdens de voorbije zomer. Net als alle anderen op de foto’s aan de muur. Marciel steekt ze allen voorbij, maar een prettige overwinning is het niet. Sinds deze zomer zong men in de Cataplana geen fado meer. Voor het grote lijden des levens is geen uitweg meer, het verdriet hapert, en ondanks de goesting om te zingen blijft de fado uit.

De foto is van Victor Nuno en ruikt naar bacalhau

Putain Putain

2009-02-06T15:07:00.002Z

Mijn landelijke trots kan ik in een mannengesprek over voetbal maar zeer beperkt laten gelden, of het moet met het namedroppen van Michel Preud’homme zijn – maar hoe lang is die goede mens al niet weg. Gelukkig heeft men hier een sterk geheugen.

Maar dan had ik eens een sport waar ik de Portugezen nog mee kon aftroeven, beslist Anciaux dat het geen topsport meer is. Als ze dat te horen krijgen, verwordt ons heroïsche moddergeploeter tot niet meer dan een spelletje folklore van die gekke belgen. Putain mijn voeten.

De foto is van Walter Horsten die een fijn serietje modderploeteraars gefotografeerd heeft.

Marciel

2009-02-06T11:51:00.002Z

Marciel kookt in de Cataplana, een tasca waar ge kunt eten als de uitbaters in goede gezondheid verkeren, waar de goudvissen niet door de ruiten van het aquarium kijken kunnen en waar niet alles wat op de kaart staat ook beschikbaar is, al zeggen ze eerst van wel. Zijne maat is smal en heeft een snor en een foto van hem met zijn moto in het restaurant, van de tijd van toen. Meer dan hij denkt dat ge opkunt, kunt ge niet bestellen. Zijne maat zwaait de plak.

Marciel mag vandaag heel diep ademhalen om 82 kaarsjes uit te blazen. Exact een jaar geleden stuikten we bij toeval in zijn restaurant binnen en werden we na de Migas van onze sokken geblazen door de vrienden en vriendinnen van Marciel die tot een kot in de nacht de fado van de ouderdomskwaaltjes kwamen zingen. Fado é fado, flamengo é queijo. Dat was nogal wat.

Vanavond hopen we op meer van dat. We nemen een dekentje en een in bruin papier gewikkelde fles ouwe klaren mee, en dan zien we wel wat dat geeft.

Dit is zijne maat met de snor. De lange pletsen ernaast is Stijn. De schoonheid vanvoor is mijn madam. In de frigo zitten de pintjes. Marciel zat in de keuken.

Het was van Zipje en Zopje.

2009-02-02T18:19:00.003Z

Het was de eerste zonovergoten lenteochtend en we rolden van ons pas opgeruimde huis naar het geïmproviseerde dakterras. Dat was dat.

Het was de namiddag van die eerste zonovergoten lenteochtend, de wind stak op en het weer werd van Zipje en Zopje. Zipje en Zopje zijn twee potloden die spannende avonturen beleven. Die avonturen doen er niet toe, maar ze kwamen wel in slecht weer terecht, zoals hier:

Het was koud en er stond veel wind.
Het was koud en er stond veel wind.
woei – wwwoooooeoeoeoeoeooeiii)
Zipje voelde een druppel water op zijn hoofd vallen. Hij keek naar omhoog en zag allemaal donkere wolken. "Het gaat regenen" zei hij tegen Zopje. "Straks worden we helemaal nat."

(het verhaal gaat verder met regen uitbeelden en een glas water over het hoofd en storm en een kapotte schemerlamp en ruzie. Hier gingen we niet zo ver).

Ik werd als een brandweerman uit een weekends middagdutje getoeterd met de noodkreet dat het raam van de mezanine uit zijn hengsels waaide.

Weleuhm... Daar is véél wind voor nodig.

Dit is ons schietgat dat vliegen ging. Enfin, het gat is er nog. Tenminste nog die zekerheid.

Want ook al is dat raam het minste van al onze ramen (enkel glas in een kader voor ons middeleeuws schietgat, met muurpluggen vastgezet), toch is het indrukwekkend als de wind zich door een kiertje wringt en daar een koppel vijzen uit de muur trekt. We lostten het voorlopig bijzonder onorthodox op, met een klemmende plank en touw, maar toch.

Wat volgde was een volle halve nacht ongekend noodweer, met klepperende luiken, slaande antennes op de daken en waanzinnige stortbuien waarbij de regen horizontaal onder de dakpannen geblazen werd. Wijzelve speurden elke centimeter van het huis af op lekken, en probeerden aan vensterbanken en muren het druppelende water op te vangen met tupperwarepottekes en handdoeken.

En toen de klokke van Madelena twee maal sloeg, ging alles liggen en werd het muis en muisstil.

zaterdag is odol-dag

2009-01-31T18:12:00.004Z

Het was niet helemaal deze advertentie, al komt ze wel in de buurt.
Wie het origineel wil zien, toon ik wel even de weg.

+ De Loja do Cidadão was nog maar een uurtje open of er waren al geen ticketjes meer beschikbaar om in de wachtrij te staan. De dame aan het onthaal had een futuristisch walkietalkie-oortje in en vertelde telkens hetzelfde verhaal: als u op zaterdag wil langskomen, komt u best vroeg genoeg, zo rond half 9. De deuren openen om half 10. Voor vandaag zijn alle ticketjes op.
Tot zover de zoektocht naar meer informatie, althans voor vandaag.

+ Ik wandelde in de eerste lentezon van het jaar naar Feira de Ladre, de oudste rommelmarkt van Lissabon, en zag er een man met zijn zoontje op de arm een tweedehands pornofilm uitzoeken.

+ Ik bladerde in een tijdschrift uit 1930 en vond een advertentie voor Odol, mondspoelwater en vloeibare tandpasta. «Limpa a boca». Dat vond ik grappig. Ik vind het nog steeds grappig.

+ De Pakistaan wist me niet helemaal te vertellen welke groenten er in een goede Curry hoorden. Het was eigenlijk allemaal goed.
Paprika?
Dat kan ja, als je dat graag hebt.
En ajuin?
Eventueel wel ja.
Tomaat?
Tomaat is ook goed. Look mag ook, als je dat lust.
Courgette?
Courgette is best ok.
En banaan?
Je doet in een curry wat je zelf wil eigenlijk. Denk ik toch.

'Woesh' zei de zee

2009-01-30T00:36:00.008Z

Het was koud, ferm koud, en er lag ijs op het strand.
Het was ook vroeg, relatief vroeg toch, toch vroeg genoeg voor een zaterdagmiddag.

Maar met deze koude kwam geen Nazarener het huis uit. We hadden het Praia do Sul voor ons alleen, en de Atlantische met haar golfjes nog meer. En met een wetsuit en een beetje spek viel de koude ook wel mee, toch voor een anderhalf uurtje surfen. Maar dat omkleden, in de wind, dat was allemaal andere koek.

Hoest

(Goed, het oogt niet allemaal even professioneel, maar we moeten ons ook niet anders voordoen dan we zijn - als ik die prijskamp 'elegante vlinderslag' binnenhaal spreken we nog wel eens)

Crisis als ontbijt

2009-01-29T18:47:00.004Z

Een meer dan fijne schets van de crisis in Portugal door de Portugezen zelf. Als tussendoortje een vertaling van een opiniestuk uit Visão door Ricardo Araújo Pereira – cabaretier bij Gatos Fedorento en columnist. Alstublieftdankuwel.

Ricardo Araújo Pereira - A crise está em crise‏
De crisis is 'in crise'

Aan alle executieven die Portugal sinds 1143 tot op de dag van vandaag in crisis houden, een welgemeend dankuwel.

Of ik vergis me schromelijk (wat al eens durft te gebeuren, redelijk regelmatig zelfs), of de geschiedenis van Portugal is een afgeleide van het verhaal van Peter en de Wolf, zij het met een klein verschil: het is niet Peter en de Wolf, het is Peter en de Crisis.

Volgens de specialisten– en tot verwondering van alle simpele leken die zoiets nooit hadden zien aankomen – zit Portugal tot over zijn oren in een diepe crisis. Zoals het er naar uit ziet, zal 2009 een écht moeilijk jaar zijn.

Het probleem is echter dat 2008 al moeilijk genoeg was. En eind 2006 verkondigde ondernemer Pedro Ferraz da Costa al aan de krant Diário de Notícias dat 2007 niet makkelijk zou worden. Wat uiteraard ook zo uitkwam, en het was niet eens zo moeilijk te voorspellen, wetende dat in 2006 analisten reeds ontdekt hadden dat het land in crisis was.

In september 2005 daagde Marques Mendes, toenmalig voorzitter van de PSD, de eerste minister uit om in het parlement de economische crisis te bespreken. Dit verraste niet, aangezien het jaarverslag Economische Stabiliteit van de Bank van Portugal melding maakte dat de schulden van de portugezen tussen 2004 en 2005 stegen van 78% naar 84,2% van het BBP.
Het grote probleem van 2004 was een verlenging van de ernstige crisis van 2003, het jaar waarin de portugese economie met 0,8% afnam en het Ministerie van Financiën geen andere oplossing had dan een uitgavestop aan te vragen.

Erger nog dan 2003 was misschien enkel nog 2002, het jaar dat ons met voorsprong het grootste begrotingsdeficiet van Europa bezorgde, vermoedelijk als een gevolg van de crisis van 2001 ten gevolge van de terroristische aanslagen in de Verenigde Staten. Evenwel, volgens professor Abel M. Mateus bevond de Portugese economie zich al in een crisissituatie vóór 11 september.

De waarheid is dat, als we even de 6 maanden uit de jaren ’90 vergeten toen er enkele miljoenen van de Europese Unie kwamen, ik me niet kan herinneren dat Portugal eens níet in crisis was. Daarom geloof ik graag dat de crisis die er het komende jaar zit aan te komen best hevig zal zijn. Maar tegelijk denk ik dat als een crisis de Portugezen écht wil doen duizelen, ze serieus te werk zal mogen gaan. Een groei van 0% is voor ons peanuts. De Portugezen vreten kleine recessies als ontbijt. 2009 jaagt enkel de Europese strandjeanetten die een groei kenden van 7% of meer schrik aan . Wie nooit de 2% gehaald heeft, haalt gelaten de schouders op.

Het wordt tijd dat we deze verdienste eindelijk eens erkennen en regering na regering bedanken omdat ze er alles aan gedaan hebben om de Portugezen geen slechte gewoonten (van de luxueuse levensstijl) aan te leren. Aan alle executieven die Portugal sinds 1143, tot op de dag van vandaag, in crisis houden, een welgemeend dankuwel. Nu zijn we tenminste, van alle Europese volkeren, het best voorbereid om met de nakende moeilijkheden om te gaan.

Hiervoor krijg ik op mijn kop, maar toch.

2009-01-27T19:29:00.004Z

Portugezen zijn dan wel helden als ze het water onder hun gat hebben zitten, als het op hun kop valt zijn het de grootste watjes van de Europese Unie.

Een licht vermoeden van regen volstaat om een overmaatse paraplu tot over de neus te trekken en zo snel mogelijk onderdak te zoeken.

Gisteren drie keer in mijn kop geprikt door een paraplu. Akkerdjie.

Het terrein is behoorlijk hobbelig.

2009-01-23T19:22:00.000Z

Tot zover mijn eerste observatie. Ik voel het aan het rammelen van mijn maliën, en mijn 260-franken paard is verworden tot een hobbelpaard. Op mijn koffie groeit schuim. Dat zegt wat over de hobbeligheid van het terrein.

“Het is crisis meneer”, zei de doorgaands mopperende man. Hij wreef door zijn haar en knipperde met zijn ogen. “We willen wel met je verder werken, maar dan misschien op zelfstandige basis, enfin, daar denken we aan. Uurghrgh. Eigenlijk weten we het nog niet zo goed, ook omdat het wettelijk eigenlijk niet kan. Uuurrghgh... Maar daar zijn oplossingen voor. Uurghh..”

Okey, díe had ik niet voelen aankomen: aan eerder uitgeworpen lijntjes had steeds een vast contract gehangen. Opname in het kader. Ruimte om te onderhandelen. Werken aan een *kuch* toewkomsjt. Nu echter lag met één rustig onderhands uitgevoerde linkse elke vorm van zekerheid (jaja, ik weet het) plots hulpeloos naar adem te happen op de werkvloer. En als ik van iets lastig word, dan is het door een boer in mijn wollen onderbroek gezet worden, waarna een krachtig uitgevoerde weggie zich een weg omhoog tussen mijn billen baant. Wol tegen mijn aars, daar hou ik niet van.

Zelfstandig. In Portugal. In een sector die in krampen trekt. Zonder al te veel netwerk. Zonder enige garanties op werk. Zonder vangnet. “Hop man. Springen maar!” Welja. Hmm. Ik krab me in het haar. Het lijkt me allemaal zo evident niet te zijn.

Dus verken ik het hobbelige terrein, waar “bundelen van informatie” nog uitgevonden moet worden. En op dat terrein groeit vanalle informatie waarmee ik theoretisch sterk in mijn rechten sta, maar om eerlijk te zijn: in de praktijk weet ik het zo nog niet.

Wordt achtervolgd.

Er aalt sich in der Sonne und schaut zu waehrend er malocht.

2009-01-20T16:22:00.003Z

Ik kan een beetje pokeren, en Koehandel en Boonanza speel ik als een doorgewinterde boer. Mij verkoopt ge geen kat voor 90 franken, maar vergis u niet, want de intrinsieke waarde van een kip ken ik. Leg ik voor een prijzige stier makkelijk 200 franken neer, voor een goedgeplaatste kip durf ik minstens zo diep in de buidel te tasten, zeker bij een onderhandse onderhandeling waar ik u, en gij mij, zo stevig mogelijk bij de piet wil hebben.

Dergelijke tactieken omzetten naar onderhandelingen over een contractverlenging vind ik echter getuigen van schmutzige Machenschaften, en dat stemt me nu niet bepaald goedgemutst. Kaarten op tafel en grotemensenpraat vind ik in dezer een deugdelijker principe. Maar daar lijkt het voorlopig niet op uit te draaien.

Dus strijk ik mijn maliënkolder en glijd ik in mijn harnas. Ik vet de pluimen op mijn helm en scherp mijn sporen. Ik maak een thermos koffie en ik zadel mijn paard (net nog gekocht voor 260 franken). Ik geef mijn jonkvrouw een kus en het paard de teugels en ik verken het terrein.

Als laatste voorbereiding laad ik mijn kruisboog en schiet ik een mekkerend schaap. Ik stroop het zorgvuldig en hul me in haar vacht. Want zo wordt het spel gespeeld. Ik speel met open vizier de vermoorde onschuld. Een sappig lammetje zal nietsvermoedend van de kudde afdwalen, en ik stop het stilletjes onder mijn schapenvacht in mijn harnaszak. Dát is het plan.

(nu maar hopen dat ik niet achterwaards genaaid wordt door een geile herderszoon).

Als het leggen van een eitje.

2009-01-16T19:07:00.002Z

Soms is dit landschapsarchitectuurvak een eersteklas klotegedoe.

Het opmaken van het masterplan voor de Scheldekaaien in Antwerpen is al 3 jaar aan de gang, waarvan ik er bijna 2 voltijds mee bezig ben. Een schoon project, zeker, maar miljaardenondedju wreed gecompliceerd want er komt nogal wat bij kijken. En hier in Portugal mag ik de honeurs waar nemen om van alles op de hoogte te zijn en alles af te toetsen.

Te veel nachten hebben we moeten doorploeteren om er te geraken, veel te vaak hebben we dure eden gezworen (“dat nooit meer”, en nog van die loze prut) , al te vaak vloekte ik op een gebrek aan een klein beetje sociaal leven. Of als ik niet al te veeleisend was: een beetje waardering van tijd tot tijd.

Maar als je dan je tussenfase-ei gelegd krijgt (we zijn nog maar in een draft-fase), na meer dan 3 maanden dag en nacht en weekends te werken, en je bladert door het werk, en je ziet dat het eigenlijk (verdomme toch) lang niet slecht is, dat het eigenlijk zelfs goed is (de zelfkritiek komt volgende week wel), en dat het om te likkebaarden zo schoon is, wel, dan lijkt het het allemaal - eventjes toch – waard geweest.

Een eitje leggen doet wreed veel deugd.

Tok.

Het behoeft niet altijd een pointe.

2009-01-15T20:07:00.004Z

Ik zit in het kamp van de goeie. Dat is een beetje een beredeneerde keuze, al is ook ‘keuze’ relatief. Veel viel er nu ook weer niet te kiezen.

Ik ben Benficista. Een geïmporteerde, een bekeerling, en ik mag ook nog supporteren voor de Buffalo’s, of KV Oostende, als ik dat zou willen (de verdraagzaamheid is wat dat betreft groot). Maar hier, in dit land, in deze prachtige stad, ben ik voor Benfica. Dat maakt deel uit van de spelregels van de familie. Dus leef ik voor mijn club, als voormalig voetbalonverschillige, en spuw ik op de kakkers van Sporting, op de bourgoisie in groengestreepte polohemdjes, op die verheven elite die we met veel plezier zullen inmaken in een razende derby. Wij hebben een arend, een echte, en die vliegt uit de nok van het stadion naar het veld. Dat zie ik die kakmadammen niet doen!

Zondag was mijn inwijding. Een gemakkelijke, al was het wel tegen de beste defensie van de Portugese competitie. Veel volk was er ook niet, want het was máár Braga en het stadion zat met 32.000 man (kijkt er zoveel man in België naar het voetbal?) ‘slechts’ halfvol en de helft van de supporters van Braga supportert eigenlijk meer voor Benfica. Maar we zouden winnen, vlotjes zelfs, al was het een beetje met valsspelen, maar hey, daar draaien wij onze hand niet voor om. Een goal in buitenspel, een penóltie die er geen is,... Vanop de tribunes zie je daar niks van. Schreeuwen en brullen, dáár is het hem om te doen. En dat deden we. Wij: schoonvader en schoonbroer en schoon-schoonbroer en broer van schoon-schoonbroer en buurman en goeie maat van buurman en ik, halfbloed Benficista.

We waren in goed gezelschap: heren met hoeden en mannen met petten, vrouwen in een warme frak en moeders met kinderen en jong volk en memes en pepes en de No Name Boys. Met zijn allen schreeuwden ze de grootste smeerlapperij bij elkaar, omtertluidst en omtertmeest, en de vrouwen nog het vurigst. We deden goed mee en ik leerde al eens wat nieuwe woordenschat, waarvan de schoonmoeder later zei dat ik dat best maar rap vergat.

We brulden naar de vijand, maar we brulden nog harder tegen onze eigen club, want dat hoort zo. We brullen ze de vernieling in, die lamzakken en lafaards, die broekventen en schurftige hufters, want ze verdienen niet beter. Al zijn ze wel de beste ploeg van Lissabon. Wat zeg ik, van Portugal! Van de wereld! Maar het moet ze niet te hoog in den bol kruipen. Awoeeeert ! Sukkels ! Mandekking verdomme ! En beweegt dan toch ! Jongensjongens, ze missen zelfvertrouwen vandaag. Ja! Goooaaaaal !

De schoonmoeder glunderde bij onze thuiskomst. Dat ik nu toch alweer een extra stapke gezet had. Kijk eens aan, kijk eens aan. Ik kom er wel, of daar lijkt het toch op.

(de mannen in 't groen op het fotoke zijn van Sporting, de rooie van Benfica. Zoals ge ziet zijn die groen mannen ietske meer geabimeerd dan dedie van ons. Aha! Had ik het niet gezegd? Het fotoke is van ene Mario 2R's, zijn naam ronkt harder dan zijn fotomateriaal)

Ik zeg: het is ne piezjama

2009-01-15T15:00:00.004Z

De dag begon goed.

Ik werd wakker met gepling op mijn kop.

Ik kroop nog slaapwazig door het dakvenster op het dak, haren in de wind en brilglazen bedruppeld van de regen, afstanden tussen muur en daklek metend met een zwabber, balancerend op de pannen en er af en toe een tik tegen gevend met een te zachte pantoffel. Ik vond een barst.

Ik schuifelde naar beneden en dan weer naar boven, vond een nieuwe dakpan en verving de barst. Dat ging nog best, al zitten we nu bijna door onze voorraad dakpannen heen.

Nu heb ik een vraag. Als u me deze ochtend bezig zag, droeg ik dan een pijamabroek of een gewone broek? Ik zeg: het is ne piezjama. Aga-ie-Em zegt (in de solden dan nog): het is een gewone broek. Maar dat vind ik belachelijk. Belâ-lijk.

(als u me trouwens echt bezig zag: ik mocht snel terug binnen hoor. Het was maar om te lachen)

Mot van de Maagd

2009-01-14T13:53:00.002Z

De Morgen zegt dat het Vaticaan zegt dat wie de Maagd Maria ziet, voortaan publiekelijk moet zwijgen. Anders is het niet echt. Een spaanse jezuïet schreef daarover een boekje. Over wat mag en niet mag als je Maria gezien hebt.

Goed. Ik zwijg publiekelijk.
Ik heb de Maagd Maria niet gezien. Nog nooit vanzeleven niet.
Ik trek pertan dagelijks mijn ogen veel te wijd open. En ik ben al vier keer in Fatima geweest. Maar ik zag haar niet.

De Maagd heeft mij wel al eens mot gegeven. Omdat ik, ongelovig Judasjong , zomaar-om-te-lachen een weesgegroetje prevelde bij een kappelletje ter heurer ere. Prompt duwde ze mijn kuit tegen een hete uitlaat. Dat ontstak nogal en er was geen apotheker in de buurt en twee maanden lang vergroeide mijn been met mijn slaapzak, elke nacht opnieuw. Een pretje was dat niet. Nog steeds groeit daar minder kuithaar dan op mijn andere been.

Als je zwijgt en gehoorzaam bent aan de Jezuïet, zegt de krant, komen psychologen je geestelijke gezondheid natrekken en kijken theologen of de verschijning wel in de lijn ligt van de leer van de kerk. Want Maria lijnt volgens de leer van de Kerk En als je dan nog geloofwaardig bent, komen enkele demonologen en exorcisten langs om te kijken of Satan niet in het spel was om je om de tuin te leiden.

Het zou er nog aan mankeren.

Maar goed. Ik heb dus mot gekregen van de Maagd Maria. Wat nu? Er zijn foto’s van.

Tot waar rijkt ‘soppen’ ?

2008-12-09T11:42:00.001Z

Ik brak mijn Sinterklaas speculaas in twee, nam een aanzet tot soppen en bij toverslag verdween alle koffie in de speculoos. Is dat dan nog soppen?

En nu?

2008-12-09T11:36:00.001Z

Mijn sinterklaas speculaas past niet in mijn expresso-tasje.

Putain putain putain !

2008-12-02T13:11:00.003Z

Gij se lelijkaard! Breng godversegodver mijn velo terug, of er staan u erge dingen te gebeuren! Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Oi, feioso! Traga a minha bicicleta de volta, caralho, ou coisas terríveis acontecerão contigo! Não digas que não te avisei.

The Big Ask - Act the F*ck Now

2008-11-28T13:13:00.003Z

On 10th August, more than 6,000 people took part in the recording of The Big Ask-video clip at Ostende on the Belgian coast. This was the largest event against climate change ever organised in Belgium. The film clip was made possible due to the engagement of volunteers from Friends of the Earth, and many film industry professionals including award winning director Nic Balthazar, film crews, production houses, actors, ... Music has been supplied by Hooverphonic.
The video clip has been launched, and now is the time to send it round the world, and to share it with everyone you know!

Nederlandse versie

Bloggen is... «een steeds gevaarlijker fenomeen»

2008-11-28T11:17:00.002Z

Schreef Boon daar al in de Kapellekensbaan:
"Ge ziet van uit uw open zolderraam hoe het niemandsbos in het rood wordt geverfd door de zakkende zon, en hoort hoe het droefgeestig schaap van mossieu colson van tminnesterie nog een laatste keer blaat vooraleer het achter de knarsende staldeur verdwijnt: en dan schuift ge uw pampierderij opzij en stapt de trappen af,..."

Lome ochtend

2008-11-27T15:39:00.003Z

Kanguru belde en ik stond schuimbekkend voor de spiegel mijn tanden te poetsen. (“Tanden kúisen”, zei de meme. “Póetsen”, zei de mama, “en het is zákdoek, geen neusdoek”).

- Goede morgen meneer, spreek ik met uw vriendin?
- Eu, wie eh wee. Zwe iw nie dhuiw.
- Aha. Maar we hebben enkele maanden geleden een aanvraag ontvangen dat u uw contract wil afsluiten wegens niet tevreden. Wilt u dat nog steeds doen?
- Moe? U hewd owz vowige wee’ webeld me e betew aawbow. Duw wa hewwe we vowihe wee’ aw wawe verwenge.
- Dus u wil uw contract niet afsluiten ?
- Meu.
- Oké dank u wel, dat is prettig nieuws. We wensen u een prettige dag verder meneer.

Putain putain (2)

2008-11-26T16:43:00.005Z

(c) foto: André Ribeirinho @ blog_delaranja

Daar verklaarde ik vorige maand nog zelfverzekerd tegen Kiwi dat een Starbucks van-ze-leven-niet zou werken in Lissabon. Nooit! Een emmer slapper koffie uit kartonnen bekers, voor véél te veel geld, en dat terwijl Portugal de beste koffie van Europa aanbiedt (de Italianen mogen een rondedans op hun kop draaien). Geen Portugees die zo zot is en daarin trapt. Dat zei ik vorige maand. Bij een espresso voor 55 cent op een terras in Alfama.

Zaterdag vernam ik dat de eerste Starbucks onlangs zijn deuren geopend heeft (ik vertel u niet waar), dat een gieter koffie met een slappe croisant er een kleine 7 euro kost, maar dat ze wel uw naam op uw beker schuiven en heel hard roepen als uw koffie klaar is. En dat het rotje schuiven was. Lap. Ik en met geloof in de mensheid. Het zal wel gewoon nieuwsgierigheid zijn. Hoop ik.

Labiata

2008-11-25T17:22:00.001Z

Labiata van Lenine is een nieuwe, fijne ontdekking.

Braziliaans gestomp met een heerlijke bariton eronder. Van stevige rockstampers tot zacht gefluisterde lichte meevingerknippers met een shot samba. Het moet niet al The Last Shadow Puppets zijn wat de klok slaat. Voorwaar.

Making off van Labiata

Beluister de plaat, of beter nog: koop hem hier!

Blog-etiquette en Tsjevemanieren

2008-11-25T14:50:00.004Z

Het spel is hesp. Grote Doeninge om een Belgische blogster in New York. De madam in kwestie werkt(e) in een Belgisch Café als jobstudente / barmadam en blogt over haar leven in NY. Als minister De Crem met een delegatie het café/restaurant bezoekt, gebeurt dat niet in de meest gebruikelijke omstandigheden, zo blijkt uit het (niet eens zo goed geschreven) verslag. Minister De Crem is een beetje dronken, stuikt van een trap en zingt een schlager en vuile liedjes, een medewerker vertelt stoer dat ze eigenlijk niks te doen hebben in NY... Het relaas lees je hier.

Gevolgen? Jazeker. Gazetten pikken het op, een telefoontje van het kabinet volgt naar het restaurant, de blogster staat zonder veel geblaat op straat. Nog meer gazetten pikken het op. Zo rap gaat het. Voor- en tegenstanders spuien hun gedacht op de blog.

En dan nu de etiquette. Waar ligt de grens van wat je kan schrijven? Mag zij zomaar uit gesprekken citeren die ze voert met klanten, in wat niet eens haar restaurant is (de tegenkant spreekt)? Wat is de grens van het vertrouwelijke en waar begint burgerzin (de prozijde spreekt)? Maar evengoed voor De Crem en consoorten: wat permiteer je je en tot waar moet je maar zelf je manieren leren houden?

Wat mij betreft heeft het weinig nieuwswaarde dat De Crem en medewerkers op de lappen gaan in NY, zelfs al is de lieve man snoerdronken. Een fait-divers is het, meer niet, en het is weinig gepast daar – als barvrouw - met naam en toenaam over te bloggen. Ik bedoel, het verhaal kan minstens zo interessant gebracht worden op een betere manier. En werkte ze niet als barvrouw maar was ze een gewone bevoorrechte getuige, dan had het vettiger en prettiger gekund, met filmpjes en met foto’s en de hele tralala.

Dat een medewerker met een overontwikkeld gevoel voor haantjesgedrag stoere praat aan de toog uitkraamt tegen de dame in kwestie, zet je wat mij betreft ook niet met naam en toenaam op je blog. Maar wat die man daar hoovaardig uitkraamde was wél interessant. En schokkend. En het weten waard. Ten slotte ging het niet over een wulpse minnares, over een gebroken liefde of over een blinkende Prins Albert. Het ging over een overbodig reisje met belastingsgeld omdat er in Brussel zo weinig te doen is. Dixit de man (dixit zij van de blog dan weer). Dixit admiraal Marc Ectors dan weer dat het allemaal ferm aangedikt is en dat de reis wel degelijk vruchtbaar verlopen is.

Uiteraard moet een barman of barvrouw het respect voor zijn klanten heel hoog in het vaandel dragen en bestaat er een vorm van normale «mondje-toe»-houding die een cafébaas ten goede komt. Maar een barman, en zeker een jobstudente in een café, is nu ook weer geen pastoor, en wie een beetje de lompe held wil uithangen moet maar tegen een welgeplaatst (kop)stootje kunnen.

En als alles prietpraat is volgens De Crem, dan volstaat een simpele weerlegging van de feiten, en misschien wel een klacht wegens laster en eerroof.

Van de bewuste avond zijn geen foto’s of filmpjes gepubliceerd, maar hier alleszins wél een foto van De Crem aan de telefoon...

Nomaden van de Muziek

2008-11-24T15:53:00.010Z

Goed, sommige dingen komt een mens hier al iets later te weten, maar dat maakt het niet minder waard om alsnog een nummer aan te bieden van Wannes Van De Velde. Oorlogsgeleerden , een bewerking samen met Roland van Campenhout van Dylan’s «Masters of War» en Comme Facetta Mammeta, een euhm, licht Antwaarpse bewerking van een oud italiaans volksliedje.

Oorlogsgeleerden

Comme Facetta Mammeta

Dat de mens ook vertellingskes kon neerschrijven, kunt ge bijvoorbeeld lezen in «De arm van Pepe Tilde»

Momondo

2008-11-24T14:38:00.002Z

Een koppel Denen heeft het propere concept opgezet om in één site een paar honderd vliegtuigmaatschappijen (en treinen en bussen) te combineren met een gigantische hotel-database, city-blogs, reisblogs en nog wat leuks.

Alleen al omdat het een pák werk uitspaart om alle sites van de verschillende vliegtuigmaatschappijen af te speuren en combinaties uit te zoeken, want dat gaat redelijk vanzelf allemaal. Wat fijn is, voor pummels als ik die een bloedhekel hebben aan in het wild rondsurfen.

http://www.momondo.com/

Zó erg is het nog niet geweest

2008-11-23T13:33:00.000Z

met dank aan Iot

back on the track

2008-11-21T19:46:00.002Z

Hulde aan Bate Chapas Carlos!

Het beestje is terug: gespalkt, gestofzogen, geplakt, geschilderd, gesmeerd en nog van dat moois. We kunnen weer van onze berg en een stapje in de wereld zetten. Ahoi !

Yellow Polka Dot Bikini - hier geen drama

2008-11-21T17:30:00.002Z

Het belooft niet zo best te worden dit weekend. Over een kleine 20 minuutjes begint een ietsie pietsie teenie wiene apocalypsje in Lissabon. Om te oefenen of de hulpdiensten en de burgerdienst klaar zijn om een aardbeving van 6.9 met epicentrum hier vlakbij op te vangen.

Zo’n 10 gebouwen zullen instorten en 995 zullen een behoorlijk stevige rammeling krijgen en daardoor redelijk wat schade oplopen. Dat daar wat gaslekken, brandjes, ontploffingen en dergelijke bij horen zal u niet verbazen.

Maar ik verzeker u, daar gaat volk bij sneuvelen. Veel Volk. Een kleine 10.000 man zal verweesd en zonder dak achterblijven. 405 worden er lichtgewond, 707 toch wel een beetje meer gewond (die moeten naar het ziekenhuis) en 587 zullen er heel erg aan toe zijn. 525 mensen gaan hier dood dit weekend. Ge zult het zien.

Nu, er zijn ook grenzen aan het drama. Tijdens de lunchpauzes wordt niet gestorven. Dat hebben we zo afgesproken. Het zou onbetamelijk zijn een vers gegrilde Dourado aan de prooizuchtige katten over te laten. ’s Nachts gaan we ook niet dood (we houden ons in tot 9h ’s ochtends, dat lijkt me redelijk), en als Benfica speelt gaan we ook niet lastig doen.

Voor de rest wordt het behoorlijk hectisch de komende dagen, met verzekerst véél ambulances, politiegetoeter, brandweerkerels en met ketchup besmeurde acteurs. Feest !

Brasil x Portugal

2008-11-20T15:49:00.002Z

gisteren was het Brazilië - Portugal. Dat het gelijk niet zo best ging, de arme stakkers. Nog een chance dat het maar voor-te-oefenen was.

Kijk, had Sjakie met zijn Wondersloffen daar nu bij gestaan, of Rob van de Rovers... 't had verdomme geen waar geweest !

A ringe, a ringe

2008-11-20T15:27:00.004Z

Vorige maand kon A. niet bellen omdat hij mijn telefoonnummer kwijt was geraakt. Dat stuurde hij per sms, twee weken later. Met verontschuldigingen. Sluwe vos, die A.

Deze week speelde meneerke J. geheel toevallig en onverwacht wat telefoonnummers kwijt. Hoe, daar hadden we het raden naar. Ik verlies alles direct tegelijk: nummers, kaart, telefoon. Nog nooit ging een telefoon zomaar kapot van ouderdom. Er was altijd wel een kleinigheid, zoals:

+ een vrije val uit een dakgoot, toen ik zwierig mijn eerste, gekregen, openklapbare motorola vanop een ladder uit mijn broekzak haalde. Zwierig, maar enigszins gehinderd door een beperkte bewegingsvrijheid.

+ Het stenen muurtje van de plantenbak in de tuin van mijn eerste baas, waar we een dom bedrijfsfeestje voorbereidden, waar ballonnen ophangen, jaccuzi’s vullen en onkruid wieden opeens ook deel uitmaakte van mijn takenpakket, en waar mijn tweede gsm onzacht verbrijzelde tegen het stenen muurtje bij het uittrekken van een akkerdistel.

+ De weerbarstige kroonkurk van de Westmalle tripel, die in tegenstelling tot de eenvoudige Jupilers onherstelbare schade toebracht aan de achterzijde van mijn derde telefoon, waardoor opladen niet meer mogelijk was en het diertje een stille dood stierf.

+ De snoodaard op de Gentse Feesten die met mijn vierde aan de haal ging en er godversegodver 4 uur mee naar een tante in Algerije belde. Tot daar het gemak van een abonnement.

+ De halfzachte toestand waarin ik me bevond toen ik de tweede keer naar mijn lief liftte, waardoor ik mijn vijfde gsm stomweg vergat toen ik wakkerschoot en uit de franse vrachtwagen met quads en reservebanden sprong, aan de péage van Bordeaux.

+ De onverwachte plons in de Leie, die zondagochtend na België-Portugal, toen we met de vriendjes de zonsopgang zouden bekijken en de eendjes voederen en we nog fris zaten. Tot ridder N uit het land van Eeghem kwam aangedraven en me met een welgemikte duw het water inkegelde, waarna we allen vissen probeerden te vangen met de blote hand.

Bij Hulger hangen ze een mooie grote hoorn aan hun gsm om het spel niet kwijt te spelen, zoals deze oma doet. Ik denk dat het een nuttige investering is.

Adopteer een foef

2008-11-20T15:09:00.002Z

“Nederlands” in Portugees is “Holandês”. Helemaal correct vind ik dat niet, dus zeg ik overal “Néerlandês”, wat dan weer begrepen wordt als “Irlandês”, wat op zijn beurt dan wel al eens voor een spraakverwarringetje durft zorgen. Het leven in het buitenland, geen eenvoudige klus, kerels !

De familie Foef is een goed voorbeeld van het feit dat we in het Nederlands niet altijd dezelfde taal spreken. Op de foefensite staat het als volgt vermeld:

Welkom op de site van de Familie Foef! De Familie Foef bestaat uit een unieke verzameling karakters die ter adoptie verkrijgbaar zijn. Na de adoptieprocedure komt de Foef bij jou thuis wonen, tevens is er de optie een digitale versie in de gaten te houden. Deze kun je plaatsen op je eigen website of weblog. Kijk snel in het asiel en adopteer een Foef die bij jou past!

Dit vinden Nederlanders nu mooie foeven:

Weerbericht op Radio Marginal

2008-11-18T12:39:00.001Z

«Vandaag wordt het een koude dag, met temperaturen tot 16º C in Porto, 19º C in Lissabon en maximaal 20º C in Faro. Zwakke wind uit het noorden en een heldere hemel.»

Op zulke momenten voel ik me afkomstig uit Siberië. Koude dag mijn botten.

Emotionele Sushi

2008-11-18T12:18:00.001Z

We hingen maar wat in onze living. Te loom om te helpen donderen.
Een gratis concert van Nouvell Vague lonkte in het casino, maar we waren te leeg om van de trap de metro in te glijden.

Mijn scheetje maakte vakkundig sushi, om met een glazeke wijn en een filmke onderuit te zakken. Een licht filmke.

Ik hapte een eerste stukje zalm weg.
Ietske gemakkelijks.
Krabsushi met sesamzaadjes.
Zonder al te veel na te denken.
Sashimi in sojasaus, hap.
License to Wed.
Nog een zalmke.
Barbe à Papa per dozijn verkocht, met dwaze lollen van Robin Williams en lauwe fanta om door te spoelen.

Tot het wat emotioneel wordt allemaal. Want Sadie zei dat ze ongeïnspireerde Ben niet meer hebben moest, ach nee, want hij schreef niets van huwelijksbeloften in het boekje, enkel maar een striptekening. Maar Ben zou Ben niet zijn als hij Sadie niet achterna gevlogen was naar Jamaica, en op een strand met allemaal lieve woordjes zei wat gezegd moest worden. Boem klets romantiek.

En op dát moment: sushi in mijn keel met veel te veel wassabi. Maar echt. Ongelooflijk veel wassabi. Het neushaar brandt uit mijn neusgaten, mijn tong plakt tegen mijn verhemelte en mijn ogen bleiten zich een weg uit hun kassen. Van het juiste moment gesproken.

Googelaars kennen hun klassiekers niet

2008-11-05T17:43:00.001Z

(en combineren vreemde zoekopdrachten op symbolische plaatsen)

Alvorens te reizen...

2008-11-05T17:29:00.003Z

eten wij onze frigo leeg. Dat leerde ik van mijn moeder.

Is al op:
- belgische sprotjes
- grondwitloof uit vaders tuin
- 3 scharreleieren
- een porei, twee rapen en eveneens twee tomaten

Hoeft gelukkig niet snel op:
- een tube tomatenpuree
- een kilo bakboter
- een blokje gist (vervaldatum 14/11)

Geraakt niet meer op zonder gezondheidsrisicos:
- een halve bokaal tremoços van voor de zomer
- een bodempje agua tónica zonder prik
- de fles mierzoete, spaanse vanille-eier-room-cocktail die ik voor mijn verjaardag kreeg

Putain putain

2008-11-04T14:16:00.003Z

Dat de kerstsfeer hier al overal officieel ingezet is. Godverdomme.

Update 15h46: er liggen zelfs al Schokoladen Lebkuchen in de keuken van Proap. Ze smaken naar voorgekauwde bocht met kaneel.

Zeemeerofminder

2008-11-03T19:15:00.001Z

Dat het beter gaat met dat surfen. Jawel meneer. Ik leer snel bij.

Ik heb bijvoorbeeld al minder schrik. Ik zie een golfke en ik denk «dat is een schone golf» zonder dat er wilde onderstromingen, verzopen drenkelingen of witte haaien in mijn hersenen rondwaren. De surfer aan wal stáát er al, meneer. Die léést de zee.

En ook de voorbereiding is niet slecht. Ik duik al sneller in mijn wetsuit, wax mijn board als een echte beginner met ervaring en waggel al vlotjes op mijn zwemvliezen rond. Op het strand wel te verstaan. In zee blijft het altijd een evenwichtsoefening.

Maar ook in het water gaat het al wel. Al word ik nogal eens gepakt op snelheid en door een wraaklustige golf, ik pak die vermaledijde golf al eens terug, soms zelfs gelijk ík het helemaal wil. Ik verslik me al een pak minder en het zout prikt gelijk al minder in mijn oogskes ook. Dat zegt al veel, denk ik. Dus dat het beter gaat met dat surfen. Jawel meneer, dat krijgt iedereen te horen die het horen wil.

Valse overmoed met heel veel overtuiging verkondigd, dat is het. Want zondag mocht het niet zijn.

Ik stapte in de ijskoude zee en ik zwom en ik dook, de volle twee uur en een half, vol goede moed en met de blik op Pedro en Iot aan de andere kant van de vuurlinie gericht. Maar ik geraakte er niet. Terwijl zij surften en peddelden, stapte ik naar de golven en beukten de golven op mij. Ik zwom en spartelde en dreef op mijn plank, en de stroming bracht me op een dienblaadje terug naar land. Ik dook gelijk het hoort onder de eerste golf en onder de tweede, en onder de derde en de vierde en de vijfde en de zesde, maar de adem was op en de zevende smakte me zelfgenoegzaam op het strand. Ik dronk zeesop als zwom ik voor de eerste keer, werd rondgekolkt en omvergewalst, en mijn plank vloog in mijn kindergeld, tegen mijn kaak en op mijn neuze. Ik gaf niet op en dook terug, maar ik kreeg lappen gelijk ik ze nog niet vaak gehad heb. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Maar ’t mocht niet zijn.

Of het beter gaat met dat surfen? Welja, welja. We mogen niet klagen. Als we er geraken toch.

Ge kunt Muzak opblazen

2008-11-03T18:01:00.004Z

Ge loopt daar rond in het minst aangename der verstrooiingsels dat Lissabon te bieden heeft. Kleuterdecoratie, grote oranje zonnen met flikkerlichtjes en dansende fonteinen in gladgepleisterd namaakmarmer. Juf Annie zou er dolgelukkig zijn. Het is er proper, het blinkt, het is airgeconditioneerd, er is een knabbelafdeling met 40 winkels met de fijnste vetwaren uit de meeneemwereld en er is altijd van vanalles voor elk wat wils. Het beestje heet LoureShopping en of het mijn ding is? Neen het is niet zo mijn ding.

Ge bladert daar dan snel door de streepkespullovers en de schoenen die uw goesting niet zijn, ge trapt van ongeduld op de hielen van de Schaufensterbummel Macher die voor u de grabbelbakken uitpluist en daar godversemilliedikke niet van gedient is (voorwaar, op hun vrije zaterdagavond!). Ge zweet u het gepletterte met uw veelst te dikke frak die weegt op uwen arm en ge wilt eigenlijk bij de mannen staan die de kar bewaken en naar de afgang van Sporting Clube gapen op de flatscreen televisie. Of neen, ge wilt eigenlijk wegwandelen uit heel dat spel, rustig over uw schouder kijken en in gedachten een vlammeke uit het dak zien slaan.

Maar soms ook wordt ge daar verrast en komen er engelemiekes in uw oor gedarteld op de maat van Walk like an Egyptian. Niet van die plastiekene, maar zottemiekes op een krakend swing-melodietje en met een dansje dat mijlenver uit de maat is. Van uw lief krijgt ge er nog een zoen op uw neus en een pinguinwaggelke bij. En dat doet goed, en ge wandelt met een glimlach buiten en ge moet zelfs niet omkijken.

’t Heeft efkes geduurd om uit te vissen wie achter het deuntje zit, maar allez hop: bespaar u de zoekmoeite en luister naar de Puppini Sisters (de modernere versie van de Andrew Sisters). Ze hebben ook een zotte mix van Crazy in Love, waarbij ge maar moet bedenken dat het maar een kwestie van tijd is voor de juiste mensen een liedje door hun gehaktmolen draaien alvorens het uw goesting is.

Als dit waar is...

2008-10-31T15:20:00.002Z

Dan zal ik in mijn huizeke toch ferm moeten opletten vannacht.

Aanrijding in Moskou

2008-10-30T18:21:00.000Z

Staat hoog op het lijstje van dingen ‘to do’.
Ik moet enkel nog kiezen in welke taal ik ga kijken, Liebergs ofte Ruusies

Semana da Bélgica

2008-10-28T09:13:00.000Z

De 10 até 15 de Novembro havera a semana Belga em Lisboa, com muita comida, muitos chocolates e cerveija , Jean-Luc Dehaene, ums bons filmes e muito mais coisas... aproveitam, enquando a Bélgica ainda existe :-)

Cliquem na imagem para ver em formato maior

Stofkes zuigen in vrije val

2008-10-27T13:17:00.003Z

Als ge op ‘t 6de woont en uwen was moet buitenhangen om te drogen, en als er dan zo al ne keer een T-shirtje naar beneden valt dat ge eigenlijk nog niet missen wilt, en als dat dan blijft plakken aan het vensterbankske van ’t derde verdiep, en als die onderburen dan niet thuisgeven terwijl ge nochtans hard belt, dan zijt ge heel content dat ge ne stofzuiger hebt met ne lange slurf en ne lange kabel.

Dat is hier niet ons huis en ook niet onze was. Daarvoor zijn de onderbroeken te groot en trekt de mens te weinig op mij, maar voorlopig moet ge het er maar mee doen. Laloux trok het fotoke.

Vanmiddag eten wij hier

2008-10-27T12:04:00.005Z

Verse maatjes met een grondwitloofsalade met appeltjes , een natuurbroodje van bakkerij Luc met preparé en gitzwarte chocolade. Allemaal import uit België. Wij wassen ons dezer dagen met Tahiti zeepkes en hebben dingen in huis die ge hier allemaal niet vindt. Tierentijnmosterd. Cote d’Ôr chocolades in allerlei soorten. Koekskes van Delacre. Verse spruiten uit den hof en stronkskes om zelf witloof te kweken – dat doen we volgende week – en paté en sprotjes en Humo’s en manmanman... Veel te veel paradijs om allemaal op te noemen.

En dat allemaal omdat de mama en de papa een weekske op bezoek zijn. En dat dat geestig is, wreed geestig. En dat zij daar maar ne keer goed van genieten. In het zonneke. En vanavond witloof met heps en kaassaus. Yes.

Rik de Saedeleiro

2008-10-24T19:58:00.006+01:00

Even een testje om te kijken of we hier ook audio-files kunnen afspelen...

Rik De Saedeleer in het Pt - elke zondagavond op de radio ! Een mens verstaat er de ballen van, maar lollig is het wél !

Van Antwerpen naar Qatar

2008-10-24T15:46:00.004+01:00

Wat een mens allemaal niet op zijn taloor gedropt krijgt, soms. Een ruimtlijk onderzoek voor een voetbalstadium op de kaaien van Antwerpen, het behoort mee tot de opdrachten voor het Masterplan Antwerpen. Een beetje hallucinant om wat te goochelen met drie locaties en gebouwen die ettelijke miljoenen zullen kosten, maar het went snel. Hopla, we zetten er ons aan!

Een beetje rondsnuisteren naar technische mogelijkheden geeft dan soms onverwachte resultaten, zoals het ondergronds stadion dat in – waar anders – Qatar gepland staat. Voetballen in het stof van de woestijn blijkt niet zo’n lachertje te zijn, dus moet een architect gedacht hebben aan een ondergronds, airconditioned en (we zijn nu toch bezig) openklapbaar stadion. Uiteraard het eerste in de wereld, het zou wat. Het staat gepland om rond 2010 gebouwd te worden.

De tijd dat Sinterklaas ons een (zelfgefabriceerde, papa?) voetbalgoal van waterleidingsbuizen kwam brengen ligt ver achter ons. Maar misschien misschien hebben ze daar geen Sinterklaas. Of waterleidingsbuizen. Wie zal het zeggen.

Politiek gekrakeel over het stadion in Antwerpen is altijd grappig, en lees je bij Belstadions.be
Nog een grapje van die mannen in Qatar is het Island Pearl.

dEUS @ FNAC Chiado

2008-10-23T16:54:00.000+01:00

Dat het de moeite was, vriendsels. Dat kon al gelezen worden, dat kan gezien en gehoord worden ook – ondanks de wat metalige klank. Sofie, op uw lelijke muile !

Nothing Really Ends

Little Arithmetics

Chocolat

2008-10-23T16:45:00.001+01:00

Dat het hier ook kouder wordt, miljaarde toch. Sandalen en teensletsen worden stilaan opgeborden, ‘s avonds in een T-shirtje buiten zitten komt er niet meer van. ’s Morgens smaakt een galão beter dan een espresso, ’s avonds komt er al eens een extra dekentje bij. Gelukkig is het overdag toch nog een aangename 25ºC.

Gisteren een stukske hartverwarmend culinair vertier opgerakeld uit het jaar 2000. Als ge Chocolat nog niet gezien hebt, dan moet ge daar vooral niet te lang meer mee wachten. Het perfecte voer voor een donkere winteravond, vergezeld van een fleaske en met een doos pralines of tiramisu-ijs in de aanslag. Met een paar ferme madammen erin (vooral Leslie Caron kon ik wel pruimen, als chocoladegekke weduwe ‘met ’t suiker’ - en dat dat in andere tijden ook nogal een brokke geweest moet zijn), en voor de madammen is er de enige echte Johnny Depp (als woeste rivierpiraat, hoe kan het ook anders). Met een stoere gitaar trouwens.

Ich bin ein Internetdetective

2008-10-22T19:22:00.003+01:00

Hmmm. In New Orleans worden krek dezelfde graffitis gemaakt als in Gent. Wat daarvan te denken. Copycats, reizende kunstenaars, collectief of eenzelfde inspiratiebron? De speurtocht wordt verder gezet...

Deze komt uit Gent

Deze uit New Orleans

(tenminste, als mijn bronnen juist zijn...)

dEUS in Lx – maal 2

2008-10-21T10:48:00.002+01:00

Dat de het percentage Deus-adepten in Portugal groot is, zal algemeen geweten zijn. Dat de Belgische dEUS daarentegen ook groot was, was me iets minder bekend. Ik had het nochtans aan mijn eksterogen kunnen voelen: iedere jonge gast ként ze (misschien helpt de herkenbare naam wel, «Raymond van het Groenewoud» is iets moeilijker over de lippen te krijgen), en de meesten hebben Barman en Cie al zien optreden.

Enfin, Aula Magna (een universiteitsaula met ruimteschipdak en donkerhouten lambrizeringen) was goed uitverkocht. En dEUS barstte van de energie. Alle lovende commentaren kan je op de portugese blogs lezen (van ‘muito bom’ over ‘brutal’, ‘divinal’ en wat meer... enfin sterk dus). Al mocht het geluid in de Aula wel wat fijner afgesteld zijn.

Ook Blitz vond het leuk, al hadden ze meer aandacht voor het fenomeen van de typisch Belgische haarkleur (Barman heeft ze, de meneer van de schuiverkes heeft ze, Kobie heeft ze ook (yes – een bank naar voor !)) en voor de hyperactieve moves van Barman.

Gisteren deden ze er nog een gratis show case in Fnac Chiado bovenop, met een schitterende (Kiekevel !) semi-acoustische set voor een volledig volgelopen Fnac. Even snel een muismatje kopen zal geen sinecure geweest zijn... agh ja
(foto’s volgen)

Setlist Aula Magna
1. When she comes down
2. Instant Street
3. Fell of the Floor, Man
4. Slow
5. Theme from Turnpike
6. The Architect
7. Nothing Really Ends
8. Bad Timing
9. Smokers Reflect
10. Little Aritmetics
11. If You Don't Get What You Want
12. Suds & Soda

bis
13. Oh Your God
14. Serpentine
15. For The Roses
16. Favourite Game
17. Morticiachair

Als ge de *** ziet hangen

2008-10-18T23:05:00.004+01:00

Vanmiddag regende het een beetje in Lissabon. Een stortvlaagske wanneer we op Feira de Ladre rondliepen, een tweede buitje met wat hagelsteentjes toen we het restaurant invluchtten.

Gevolg: Lissabon onder water, straten blank, de metro van Sete Rios volledig ondergelopen (enkele dagen gesloten), hele wijken zonder elektriciteit en gaslekken in de hele stad. Op een klein halkf uurke tijd. Gelukkig wonen wij op 't 6de (leve de trappen!)

copyright rtp

Bekijk hier beeldfragmentjes van het journaal.
(de madam van het restaurant zegt met enig gevoel voor drama dat de klanten dachten dat hun laatste uur geslaan had. Kinderen en ouderen huilden en sloegen in paniek, maar ze konden zich toch nét redden)

Dan zeggen wij allemaal in koor: Fuck the Rain !

(dank u Tante)

Kiwi

2008-10-17T12:08:00.001+01:00

Kiwi is nog ne keer op bezoek! Dat is feest en wijs !

Voor P en K en S en N en M en A en J en M: potverdikke zeg. Wij maar een groot huis huren met plek om iedereen van jullie te slapen te leggen. Waar zit ge?

Dit is ook ne kiwi, een kiwi met een plan.

buikske vol

2008-10-17T12:01:00.005+01:00

Er zijn dingen die ik al héél lang niet meer gegeten heb: appelmoes met worst, bloemkool met witte saus, spinaziepattatten (met een sausputteke), rosbief, tomate crevette, frikandel special curry (dit vind ik nu niet bepaald erg), een boterham met preparé, boterkoeken en een zwaantje van Vermeersch.

Echter, daartegenover staat wel dat wij hier soms van dingen smullen die ik nog nooit-van-ze-leven-ni gezien of geroken had, laat staan dat ik goesting zou gehad hebben om eraan te beginnen. Maar nu echter ! Lek-ker-bek-ken.

Hier een vis die ik niet ken en die ge moet oprollen en de staart tussen zijn tandjes steken. Dan strooit ge daar wat bloem over en kiepert ge het beest in het vet. Smullen! (Inês, como é que se chama este peixe lindissimo?)

Hier een zakske van maag, gevuld met vlees en rijst en kruiden, toegenaaid en dan gekookt. Straf spul en lekker. Het zakske moogt ge laten liggen als ge dat wilt. Ge kunt er ook een week op sjieken. ~~Maranho~~ heet dat ding, of ~~molhinho~~, ~~borlhão~~ of ~~burunhão~~. Allemaal voor hetzelfste. Inês jaagt erop. Zo zot is ze er van. En gelijk heeft ze.
Update: Inês zegt dat het Tortulho is. Zij kan het weten. Ik niet. Bij deze dus.

Als ge meer lekkere dingen wilt weten, en als ge vlotjes portugees verstaat, dan gaat ge hier wel uw goesting vinden.

snuffelen

2008-10-16T20:35:00.003+01:00

Even zitten snuffelen in Tante Annie haar wonderbaarlijke opbergdoos. Dat dat niet gezond is, tijdens de werkuren. Miljaardemiljaarde. De slappe lach krijgen tijdens de werkuren is niet bevorderlijk om een professionele indruk na te laten. Het zal me leren. En u ook trouwens.

(Dirkjan kribbelt deze vozigheid bijeen)

Antwoord van een ervaren raamzitter

2008-10-16T13:39:00.006+01:00

Zezunja is Hollandse en woont in Leuven. Ze heeft een fijne blog, maar verder ken ik haar niet. Al heeft ze ook te maken met aangename of verwarrende cultuurverschillen. Zo begrijpt ze de Belgische ‘plaatswissel’regels niet die gelden op bus en tram, meer bepaald naar aanleiding van een situatie in Brussel. Lees hier even waar het over gaat. (dat helpt om wat volgt te begrijpen).

Beste Zezunja,
Het heeft met een cultureel bepaald voorrecht te maken: het recht om aan het raampje te zitten.
Aan het raampje zitten is een voorrecht voor de tijd dat het gebruikt wordt. ’t Is te zeggen: wie de chance heeft aan het raampje te zitten, behoort naar buiten te kijken. Steeds. Indien de raamzitter betrapt wordt op oogcontact bínnen het voertuig (en dus verzaken aan het raamrecht), dan geldt dat de geoogcontacteerde de plaats mag opeisen. Een logische, eenvoudige spelregel die iedereen begrijpt, met dezelfde basisinstelling als de ongeduldige “als jij niet in dat stripverhaal leest, dan mag ik het, nu direct!”-regel.
De reden dat men de plaatswissel vlak voor jou doet is andermaal door logica ingegeven: bij het verschuiven naar het gangpad zou jij wel eens vlug die plek kunnen innemen en dan hardnekkig onverschillig naar buiten staren. Zodus. Die vlieger gaat dus niet op.

Is dat cultureel? Ja, dat is cultureel. Blijkbaar hebben de Nederlanders het niet. En hier in Lissabon is de situatie helemaal anders. Hier zijn de plaatsjes aan het raam veel minder gegeerd. Het gangpad, dáár wil je zitten. Wie dat in België doet, zegt eigenlijk dat hij niemand naast zich wil. Hier niet, want er komt constant volk naast je zitten. Hier wringt men zich in de meest ongemakkelijke posities om iemand door te laten naar het raampje. Opschuiven wordt niet gedaan. Het heeft te maken met voorverwarmde plaatsen, denk ik, want het zijn de ‘net-verlaten’ plaatsen die het meest populair zijn om opnieuw ingenomen te worden. (terwijl ikzelf eigenlijk liefst de koude plekken heb – volkje van warme billen, volkje van koude billen).

Het stoïcijnse opstaan/plaatsvergaan van de persoon in kwestie is veeleer het proberen verbergen van een geleden nederlaag. Iedereen weet het, iedereen zag het, iedereen lacht inwendig. De enige uitweg uit de schaamte is een stoïcijnse houding.

Hopelijk verklaart dit een en ander nader.
Met vriendelijke groeten,

Icikobie

ps. tip voor de ervaren raamzitter-watcher: bemerk de lichte grijns die de andere raamzitters op hun lippen toveren indien zij – stiekem - uit hun ooghoeken een andere raamzitter zien afgaan. Hap toe, want het geeft u recht op hun plaats. Immers, zij concentreren zich niet voldoende op de raamtaak! Een lichte kuch zou voldoende moeten zijn.

Kant en Wal.

2008-10-15T16:03:00.002+01:00

De Scheldekaaien van Antwerpen domineren een beetje mijn leven, momenteel. Goed, de ironie ervan is ook mij niet ontgaan: naar Lissabon verhuizen en aan een gigantisch project in ’t Stad te werken, als volbloed Gentenaar, het klinkt een beetje imbiciel, maar toch. Het is de reden waarom ik hier snel werk gevonden heb. En dus hou ik nu ook van Antwerpen. Zielsveel. Echt waar. (En ’t is echt gene zever).

Het projectteam Proap/WIT/Idroesse/D-Recta maakt het Masterplan voor de goeie 6 km Scheldekaai op, en Proap, daar werk ik, alwaar ik nagenoeg fulltime scheldekaai. Het resultaat zal worden: een masterplan dat de ontwikkeling op korte, middellange en lange termijn stuurt. Bescherming van Antwerpen tegen overstromingen, verstevigen van de kaaimuur en herinrichting van de openbare ruimte. Redelijk grootschalig, redelijk ingrijpend, ongelooflijk boeiend allemaal.

Vandaar ook dat ik met enige trots mag schrijven dat het communicatieoffensief door de stad in gang geschoten is. Daarmee heb ikzelf niks te maken, maar toch.
Vanaf 19 oktober start de wandeltentoonstelling Kant en Wal op de kaaien. Ga daar heen en laat u verbazen door de Scheldekaaien! De tentoonstelling wordt omschreven als:

“Op de raaklijn tussen land en water vallen de maskers af. Veel Antwerpenaars komen nog steeds naar de Scheldekaaien om te dromen, te vrijen of uit te huilen. Dit stenen lint zorgde ook voor oorlog en welvaart. Wat begon als een ontmoetingsplek voor vissersvolk en boeren eindigde als een wereldhaven.

Aan de vooravond van de grootscheepse heraanleg van de kaaien wordt teruggeblikt op het wel en wee van deze unieke plek aan de hand van een wandeltraject, een wandelboekje en themazuilen op tien locaties.

Kant en Wal is géén droge geschiedenisles. Opgebouwd rond tien thema's van alle tijden is het een wispelturige evocatie die allerhande herinneringen en emoties zal wakker maken bij de wandelaar/lezer. De thema's gaan van feesten tot reizen, van werken tot dromen en vrijen.”

En als het zover is, schrijf ik nog wel wat over het Masterplan zelf.
Meer info:
Crooze FM
Stad Antwerpen

Arbeidsvreugd

2008-10-15T15:30:00.001+01:00

Morgenvoormiddag zullen in Antwerpen zo’n 120 serieuze mensen van Het Beleid en Het Middenveld foto’s voorgeschoteld krijgen van Het Liegebeest en Prins Dikkie, en dat onder de noemer van “referentiebeelden voor het Masterplan Scheldekaaien”, gepresenteerd door de Portugese Masterplanner zelve.

Dat wordt stilletjes genieten, zo omstreeks 10h30!

Het eerste mopje op deze blog

2008-10-09T12:19:00.003+01:00

Paraíso e Inferno
O Paraíso é aquele lugar onde o humor é britânico, os cozinheiros são belgas, os mecânicos são alemães, os amantes são portugueses e tudo é organizado pelos suíços.
O Inferno é aquele lugar onde o humor é alemão, os cozinheiros são britânicos, os mecânicos são belgas, os amantes são suíços e tudo é organizado pelos portugueses ..

Hemel en Hel
De hemel is waar de humor Brits is, de keuken Belgisch, de mechaniekers Duitsers, de minnaars en minnaressen Portugees en waar alles georganiseerd is door Zwitsers.
De hel is waar de humor Duits is, de keuken Brits, de mechaniekers Belgen, de minnaars en minnaressen Zwutsers en waar alles georganiseerd is door Portugezen.

La nouvelle voiture.

2008-10-06T11:46:00.003+01:00

We hebben intussen onze spaarcentjes bijeengeschraapt en een fijn camionetje op de kop getikt. Het is helemaal ons goesting en ideaal om op reis te gaan !
We zullen er vast een paar middagen opknapwerk aan hebben, maar gegarandeerd dat het dan zal rollen als een gladgeschoren Geert Lambert van de skiheuvel van de Blaarmeersen! Vlotjes !

Wind van voren

2008-10-02T13:23:00.002+01:00

Onderstaand filmpje gaf een tijdje geleden aanleiding om nog eens een hilarische conversatie te voeren over cultuurverschillen. Aan jullie om de laffe vooroordelen te ontkrachten !

(en geniet verder van deze geniale…)

Luidruchtiger dan een popcorngewijs ontploffende rupsensessie - De Magdalena Processie

2008-10-01T19:30:00.001+01:00

Het zou bij wet verboden moeten worden dat religieuze organisaties het gebruiksrecht hebben op geluidsversterkende installaties. Hari Krishnas, minarettenmoslims, klankenschalende boeddhisten, gereformeerde protestanten of mormonen, ik moet ze niet hebben met hun luidsprekers.

Van minaretten heb ik hier geen last, alhoewel ik uit een reisje Marokko geleerd heb dat zo’n nasaal gekraak vroeg op de ochtend in het rijtje hoort van tyfus, kakkerlakken en zandstormen. Eigenaardigheden waar je later, veel later, stoere verhalen over kan vertellen aan lallende tooghangers, maar die op het moment zelf weinig betoverend zijn.

Maar de katholieke enthousiastelingen weten er anders ook wel wat van. Elke vrijdagavond worden de luidsprekers naar de straat gericht en krijgen we knal in onze living de vrijdagse vespers getoeterd. Vorige week was het de Madelenaprocessie en was het de hele dag lang uitbundig feest, met blokfluitwalsen, gregoriaanse gezangen en Onze Vaders Die In De Hemelen Zijn (of Paes nossos, que estão nos Ceos, wat je ook verkiest). Op een vrije dag, begod. Ik zeg het: met die mannen niets dan overlast !

Het hoogtepunt was de processie, waar verdomd véél volk op afgekomen is (als rupsen op een blaadje salaa). Geniet mee van de foto’s, ze zijn de moeite waard.

Le Maroc: Een hond ram je best midden op de bumper

2008-09-30T11:11:00.002+01:00

+ de koffie pruttelt nog in ons glas als Souad ons komt oppikken. Raprap naar het ziekenhuis. Papieren mee en smeergeld klaar? Check! We vlammen overal door, passeren alle rijen, spurten van de ene wachtrij naar de andere en Souad klettert er in het Arabisch tussendoor. We kopen onze officiële papieren. We kopen een vlugge behandeling bij de dokter. We kopen een vlotte uitgang naar de taxi. Hop, we kunnen verder.

+ de taxi staat ons op te wachten en brengt ons naar Korpschef Malouki. De dokterspapieren zijn immers absoluut onontbeerlijk voor het proces verbaal. *zucht*. Een rit van een uurtje. De beige mercedes knarst en kraakt, ploft en braakt zwarte rookwolken uit. De warme dieseldampen pakken op de adem

+ piepende banden, Souad gilt, wij wakker. BANG, hobbelhobbel. We hebben iets of iemand geraakt. Ik kijk bleek door het achterraam en zie in de verte een hoofdje zich nog even oprichten en dan voorgoed neervallen. De taxichauffeur lacht hard. C'était un chien ! En nog geen kleintje, zo te zien. Een kamion geeft rijdt er nog een keer over zodat het zeker dood is. Terwijl wij onze kleur een beetje proberen terug te winnen, geeft Souad de man een donderpreek. Hij blijft lachen. Ik heb hem vol op de bumper kunnen pakken, dan is er geen enkel probleem. Aan de wielen was het veel gevaarlijker geweest !

+ Malouki is de beminnelijkheid zelve, maar nog even bezet. Hij vraagt ons een koffie te drinken en voor hem ook één. Souad interpreteert het snel als: hij wil ook iets voor de moeite. Geen probleem, we zijn erop voorzien. We hebben een paar honderd dirhams klaar. Alsof ze het geroken hebben, komen de vliegen erop af. En de koffieglazen plakken een beetje...
Malouki leest ons nog eens het PV (in Arabisch voor), schrijft ons het document voor de takelwagen en voor het exporteren van de auto. We kletsen wat. Beleefdheidsgeblaar. Bij het weggaan geeft Souad het signaal. We halen geld boven voor 'een goede koffie'. Malouki weigert, hij wil niet. Ik haal oma haar truckendoos boven en stop het in zijn pennenhouder. Hij vist het eruit. Ik leg het onder een stapeltje papieren. Hij haalt het er onderuit. Hij wil echt niet. We zijn buitenlanders en verdienen een goede service. Daar hoort geen bakchich bij. Welaan dan.

+ We hebben alles om er vandoor te gaan, weg uit de hitte en het stof, weg uit de stress. Er wacht ons nog een reis van 2-3 dagen, en dan kunnen we neerstorten en slapen.

Vervolgtussendoortje: de Put

2008-09-26T13:16:00.003+01:00

Die put is te gek voor woorden.

Rij ik met mijn fietsje wederom richting Put, reeds voorbereid op wat komen kan, voorzichtig voor die Slokop van een Put. Staan er deze keer 2 agenten Haar te bewaken, het aantal kegels zelfs verdrievoudigd.

De Put braakt nu constant mensen uit in outfits die niet moeten onderdoen voor die van de dikke poep van gisteren. De mensen ruiken smerig en ze maken een herkauwde indruk. Uitgelaten trekken ze foto’s van Put, ze storten zich in elkanders armen.

Om de hoek van de put staat een driedubbele rij mensen, wachtend om opgepeuzeld te worden door Put. Ze zijn met zoveel dat ik het einde van de rij niet kan zien. Ik kan zelfs de straat niet in. De koffieman weet ervan. “Ze staan al tot aan Praça de Figueiras”, zegt hij, het hoofd in de nek gooiend.

Da’s ver.
150 lopende meter mensenvlees, in rijtjes van 3. Allen geofferd, voor de slokgrage Put.

(c) foto Matusalem

Even tussendoor: De put

2008-09-25T11:20:00.003+01:00

Gisteren: in het midden van de weg zat plots een put, een put die open lag, een hele diepe grote put die open lag en waar een pruttelende vieze smurrie groen dampende scheetjes liet. Dat weet ik, want mijn fietsje en ik, we tuimelden maar net niet in die put. We hadden er nochtans samen ingekunnen, tegelijk, in niet-opgeplooide toestand. Ge begrijpt nu over wat voor een put ik het heb.

En hadden de agent en zijn rijtje kegeltjes vóór de put opgesteld gestaan, dan hadden we het niet geweten van die smurrie en de groene scheetjes, want dan waren we er helemaal niet bij in de buurt gekomen.

Deze ochtend: de put is er nog steeds, net zoals de agent die de put bewaakt met een arsenaal kegeltjes, deze keer vóór de put. Al is dat relatief, want voor de man van de tram stond de agent nu achter de put. Maar de tram rijdt gewoon rechtdoor, naast de put.

Naast de put staat een mevrouw zonder autosleutels en met een onwaarschijnlijk dikke poep; ze is vestimentair voorbereid op de afdaling in de put. Ze draagt daarvoor een plastieken jasje met kap (H&M, €12,95) en blauwe rubberlaarzen met margrieten (Sapatos e Flores, €24,99).

Alleen kon de vrouw niet in de put. Dus deed een man, zonder dikke poep, het voor haar. De man had daarna wél autosleutels, sleutels met een sleutelhanger van vieze smurrie. Dus de onwaarschijnlijk dikke poep van de mevrouw kon niet in de put. Mijn fietsje en ik, wij konden zelfs in niet-opgeplooide toestand in de put. De poep van de mevrouw was dus groter dan de totaalsom van mijn fietsje en mij. Dat stemt tot nadenken, toch?

Interessant voor het vak Wereldoriëntatie: zo ziet een agent in Lissabon eruit: